เจ้าคะ” จางซิ่วเอ๋อส่งลูกค้าคนหนึ่งออกไปด้วยรอยยิ้ม
“พี่ชายผู้นี้ ไส้หมูชิ้นนี้ถือว่าเป็นของกำนัลนะเจ้าคะ” จางชุนเถาหั่นไส้หมูออกมาหนึ่งชิ้นอย่างคล่องแคล่วและใส่รวมกับเนื้อหมู
สองพี่น้องช่วยกันต้อนรับขับสู้ พยายามให้ลูกค้าทุกคนได้รับความสุขใจ
ทว่าในตอนนั้นเอง หญิงชราผู้หนึ่งจากแห่งใดไม่ทราบได้พุ่งปราดเข้ามา แล้วชี้นิ้วด่าจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถา “เป็นพวกแกสองคนนี่เองที่ทำร้ายคน!”
จางซิ่วเอ๋อมองหญิงชราด้วยความงุนงง “แม่เฒ่า ท่านจำผิดคนหรือเปล่าเจ้าคะ?”
จางซิ่วเอ๋อพูดพลางมองหญิงชราคนนั้น นางสวมชุดผ้าฝ้ายหนาสีครามกับกางเกงขายาว ที่ขาสวมรองเท้าปักลายดอก เรือนผมเริ่มขาวแล้ว และบนศีรษะก็ปักปิ่นเงินที่เริ่มเป็นรอยดำ
“ข้าจะจำผิดได้อย่างไร นังตัวร้ายที่ขายหมูพะโล้ที่นี่อย่างพวกเจ้านั่นแหละ เมื่อเช้าข้าผ่านมาทางนี้และเกิดอยากกินจึงซื้อหมูพะโล้จากพวกเจ้า และเอาให้หลานชายข้ากิน…..ตอนนี้หลานชายข้าหมดสติไปแล้ว” หญิงชราชุดครามเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราด
“อย่าว่าแต่หลานชายข้าเลย ตัวข้าเอง….ก็เกือบจะสิ้นชีวาวาย โอ๊ย ข้าปวดท้อง” หญิงชราชุดครามพูดพลางโอดครวญ
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถา สายตาฉายแววฉงน
จางชุนเถาเ
