เงินพวกเจ้ากัน!”
“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องสารภาพเอง เจ้าบอกว่าหมูของข้ามีปัญหา แต่คนกินไปตั้งเยอะแยะทำไมถึงมีแค่เจ้าและหลานชายของเจ้าที่เกิดปัญหา?” จางซิ่วเอ๋อมั่นใจในหมูพะโล้ของตนมาก
นอกเสียจากว่าเป็นคนที่แพ้เนื้อหมูถึงจะเกิดปฏิกิริยาระคายมากขนาดนี้
หญิงชราชุดครามมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความโมโห “เจ้าทำให้เรากลายเป็นแบบนี้แล้วยังไม่ยอมรับอีกหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตา “ถ้าเป็นปัญหาของพวกเราจริง ข้าไม่มีทางไม่ยอมรับ แต่….ดูตามที่เจ้ากล่าวมา เจ้าต้องปวดจนทนไม่ไหวแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงยังดูมีเรี่ยวแรงพูดจาฉะฉานขนาดนี้ล่ะ”
จางซิ่วเอ๋อพูดพลางมองคนคนนี้อย่างพิจารณา และยิ่งรู้สึกว่าหญิงชราชุดครามคนนี้เสแสร้งแกล้งทำเป็นแน่
……………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ยายแก่นี่จะมาเล่นละครอะไร เดี๋ยวปั๊ดเอาน้ำพะโล้ร้อน ๆ สาดไล่เลยนิ
ไหหม่า(海馬)
