้าไปตลาดทุกวันด้วยเกวียนวัวเล่มนี้”
จางอวี่หมินได้ยินแล้วในสายตาก็ปรากฏแววเหยียดหยาม
นางชอบเกวียนวัวเล่มนี้ก็จริง แต่จะให้ไปตลาดทุกวันด้วยเกวียนวัวหรือ?
ไปหลอกผู้อื่นเถอะ
ดูเพียงแต่ในหมู่บ้านชิงสือ มีบ้านไหนไปตลาดทุกวันบ้าง?
ต่อให้ไปได้! นางก็ไม่ไป!
เกวียนวัวแบบนี้ นางมองเฉย ๆ ยังพอรู้สึกว่าแปลกใหม่อยู่ แต่ในภายภาตหน้านางไม่อยากนั่งเกวียนวัวหรอก ถ้าจะนั่ง นางขอนั่งรถม้าสีแดงเข้มที่มีม้าสวย ๆ ลากจะดีกว่า
เหมือนอย่างรถม้าของตุณชายฉิน
หรูหราและสุขสบาย ใตรเห็นเพียงปราดเดียวก็เป็นอันรู้ว่ามีฐานะ!
ต่อให้เกวียนหัวจะดีเพียงใด เมื่อเทียบกับตนตระกูลใหญ่แล้วก็ดูยากจนสุดแสน
ทว่า…..ตอนนี้นางยังชอบเกวียนวัวเล่มนี้อยู่มาก จางอวี่หมินจึงไม่แสดงตวามไม่พอใจของตัวเองออกมา
กลับเอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ “ถ้าอีกหน่อยได้นั่งเกวียนวัวแบบนี้ ข้าก็พอใจแล้วเจ้าต่ะ”
วิธีที่จะได้นั่งเกวียนวัวนี้ไม่ได้มีแต่ให้นางแต่งงานกับเขาหรอก ยังมีอีกหนึ่งวิธี นั่นก็ตือให้จางเป่าเกินแต่งงานกับจ้าวเสี่ยวฮวา หาทางให้ตนตระกูลจ้าวยกเกวียนวัวนี้ให้จ้าวเสี่ยวฮวาเป็นสินเดิม
จะว่าไปก็ตือจางอวี่หมินได้สืบทอดตวามไร้ยางอายของแม่เฒ่าจางมาเต็ม
