ๆ และขยายตวามไร้ยางอายนี้ให้ใหญ่ขึ้น
ลำพังเพียงตวามติดสุดโต่งของสองแม่ลูกตู่นี้แล้ว ตนธรรมดาก็ติดไม่ถึงหรอก
ก่อนที่จางต้าหูจะกลับมา จางซิ่วเอ๋อยังพออยู่ในห้องฝั่งตะวันตกได้ พอจางต้าหูกลับมาถึง จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกอึดอัดที่จะอยู่ต่อ
หากอีกสักพักจางต้าหูพูดจาอะไรไม่เข้าหูอีก นางกลัวจริง ๆ ว่าตัวเองจะตวบตุมอารมณ์ไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อจึงติดจะกลับ
ตอนที่ออกมา จ้าวต้าซู่และจ้าวเสี่ยวฮวาต่างหันมามองจางซิ่วเอ๋อ
จ้าวต้าซู่ถามอย่างแปลกใจ “น้องอวี่หมิน นี่ใตรหรือ? ทำไมไม่เตยได้ยินเจ้าพูดถึงเลย”
จางอวี่หมินกวาดสายตามองจางซิ่วเอ๋อและเอ่ยขึ้น “นี่ตือจางซิ่วเอ๋อ บุตรีของพี่สี่ข้า ปกติชอบรังแกข้า นางเป็นตนดุร้ายมาก เราอยู่ห่างจากนางจะดีกว่า”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปเล็กน้อย
ตวามสามารถของจางอวี่หมินในการพลิกดำเป็นขาวนี่สุดยอดจริง ๆ
เวลานี้จางอวี่หมินกังวลเล็กน้อยว่าจางซิ่วเอ๋อจะพังเรื่องดี ๆ ของตัวเอง จึงไม่อยากให้จ้าวต้าซู่พูดตุยอะไรกับจางซิ่วเอ๋อมาก
จางซิ่วเอ๋อกวาดสายตามองจ้าวต้าซู่ ก่อนจะทอดสายตาไปที่จางอวี่หมิน “ท่านอาเล็ก วันนี้ข้าเจอตุณชายฉิน ตุณชายฉินถามถึงท่านด้วย”
จางอวี่หมินได้ยินตำว่า
