ต่ที่แม่เฒ่าจางขูดรีดตำลึงเงินมาจากตระกูลเถาได้มากมาย แม่เฒ่าจางก็กล้าใช้เงินมาก
กล้าทุ่มซื้อของให้จางอวี่หมินเป็นอย่างมาก
จางซิ่วเอ๋อเบ้ปาก ทำเป็นไม่เห็นอะไรและหันหลังเดินไปทางห้องฝั่งตะวันตก
ขณะนั้นจางซานหยากำลังนอนอยู่ ส่วนแม่โจวนั่งจับเสื้อผ้าตัวหนึ่งอยู่ในห้อง เป็นเสื้อผ้าของจางต้าหู นางปะไปหลายจุดแล้ว แต่ตอนนี้เสื้อมีรอยขาดอีกที่ นางดูลำบากใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะปะรอยเพิ่มอย่างไรดี
เมื่อเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อเข้าห้องมา แม่โจวจึงรีบวางของในมือลงและพูดอย่างร้อนรน “ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาแล้วหรือ!”
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของแม่โจวก็แฝงแววรู้สึกผิดไว้
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวอย่างนึกขบขัน “ท่านแม่ ข้าเห็นหมดแล้ว ท่านซ่อนเสื้อตัวนั้นไปก็เปล่าประโยชน์”
แม่โจวหยิบเสื้อของจางต้าหูออกมาพลางหน้าแดงด้วยความอาย เอ่ยเสียงแผ่ว “พ่อเจ้าไม่มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยนแล้ว ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่รีบร้อนปะให้ขนาดนี้”
แม่โจวรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อไม่อยากให้นางทำอะไรที่ต้องเหนื่อย
พอตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับจางซิ่วเอ๋อ ย่อมรู้สึกหวั่นใจเป็นธรรมดา
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจเบาๆ นางไม่โทษแม่โจวหรอก แม่โจวต้องใช้ชีวิตในครอบครัวแบบนี้ ดังนั้นเรื่องบาง
