เรื่องก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ อย่างเช่นการปะเสื้อให้จางต้าหู
นางในฐานะลูกสาวจะห้ามก็ไม่ได้
ที่ตอนแรกนางไม่ให้แม่โจวทำงานพวกนี้เพราะไม่อยากให้แม่โจวต้องเหน็ดเหนื่อยกับพวกนางสามพี่น้องมากเกินไป
อย่างน้อยจะได้ประหยัดแรงไว้หน่อย
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวพลางกล่าว “ท่านแม่ ทำงานของท่านต่อไปเถอะ ข้าแค่มาเยี่ยมและเอาของมาให้”
เสียงคุยกันของทั้งสองไม่ดังและไม่เบามากนัก
ทั้งคู่ไม่ได้จงใจพูดให้เบาลง และไม่กลัวว่าจะทำให้จางซานหยาตื่น
จางซานหยานอนไม่พอมาตั้งแต่เด็ก เด็กอายุเท่านางกำลังอยู่ในช่วงเจริญวัย ความต้องการในการนอนสูงมาก
ทว่านางแทบไม่ได้หลับเต็มอิ่มที่บ้านตระกูลจางเลย
แต่ละคืนต้องเข้านอนดึก พอตอนเช้าก็ต้องตื่นแต่เช้า เวลาเที่ยงก็ไม่มีเวลาพัก
นางจึงมีนิสัยนอนทุกครั้งที่มีเวลาว่าง
ไม่ว่าเสียงดังแค่ไหนก็อย่าหวังว่าจะทำให้จางซานหยาตื่น
แม้ว่าในเวลาต่อมาจางซานหยาจะสามารถไปนอนต่อที่บ้านจางซิ่วเอ๋อได้ทุกวัน ไม่ถึงกับนอนไม่พอ แต่นิสัยนี้ก็ติดตัวไปแล้ว
ตอนนี้ไม่ว่าแม่โจวกับจางซิ่วเอ๋อจะคุยกันดังขนาดไหน ขอเพียงไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดที่บ้านถล่มก็ไม่มีทางทำให้จางซานหยาตื่นได้
“จริงสิท่านแม่ ทำไมในลานบ้าน
