ปในบัดดล
“ทำอะไรรึ? ข้าก็รังเกียจที่เนื้อพวกเจ้ารสชาติห่วยอย่างไรเล่า!” ชายผู้นั้นตอบเสียงเกรี้ยวกราด
เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้มาหาเรื่อง
“ขนาดไม่อร่อยเจ้ายังกินไปตั้งสองคำ? หากไม่อร่อยจริงเหตุใดเจ้าไม่ล้วงคอเอาของในปากเจ้าออกมาด้วยล่ะ!” จางซิ่วเอ๋อก็โมโหเหมือนกัน
ถ้าคนผู้นี้แค่ไม่มีเหตุผลยังไม่เท่าใด
แต่เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้รังแกจางชุนเถา
จางชุนเถาคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับนาง เวลานี้มีคนรังแกจางชุนเถา นางในฐานะพี่สาวจะไม่ยืนหยัดปกป้องได้อย่างไร!
“เจ้าหุบปากไปเลยนะ! ข้าบอกว่าไม่อร่อยก็ไม่อร่อย เจ้าอย่ามาพิรี้พิไร ระวังว่าข้าจะล้มร้านของเจ้าเสีย!” ชายผู้นั้นหน้าตาบิดเบี้ยว
จางซิ่วเอ๋อเห็นว่าคนผู้นี้รูปร่างกำยำ จึงข่มความโกรธตัวเองลง
นี่ถ้ามีเรื่องกันขึ้นมา นางและจางชุนเถาน่าจะเสียเปรียบกว่า
“ในเมื่อไม่อร่อยเจ้าก็ไปเสียเถอะ หลังจากนี้ไม่ต้องมาซื้อเนื้อของข้าก็พอ” จางซิ่วเอ๋อกล่าวขณะข่มโทสะไว้
จะขอบคุณฟ้าดินเป็นอย่างสูง ขออย่าให้คนผู้นี้มาอีกเลย
แต่ต่อให้ตอนนี้จางซิ่วเอ๋ออยากจะข่มโทสะไว้และให้เรื่องจบอย่างสงบ ทว่าคนผู้นี้กลับไม่อยาก
“ข้าบอกว่าเนื้อของพวกเจ้าไม่อร่อย! พวกเจ้าก็อย่ามาตั้งร้านที่นี่
