ท้ายก็ยิ้มเย้ยหยันออกมา
เขาเดินมาอยู่ตรงหน้าและถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “ได้ข่าวว่าหมูพะโล้ของพวกเจ้าชิมได้โดยไม่ต้องจ่ายเงิน?”
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วมองเขา นางรู้สึกว่าคนผู้นี้มาร้าย แต่ในเมื่อมาแล้วถือว่าเป็นแขก จึงไม่ได้แสดงกิริยาอะไรออกมา เพียงแต่ยิ้มและบอก “ชุนเถา หั่นเนื้อให้พี่ชายคนนี้ที”
จางชุนเถาหั่นเนื้อมาหนึ่งชิ้น ทว่าชายผู้นี้ไม่ได้หยิบไม้จิ้ม
ทว่าเขายื่นมือไปจับเลย และหยิบเอาเนื้อชิ้นใหญ่ที่จางชุนเถายังไม่ได้หั่นขึ้นมาพร้อมกับกัดทันที
จางชุนเถาไม่พอใจในบัดดล “เอ๊ะ ท่านนี่…..”
เนื้อที่เป็นชิ้นต่างหากคือส่วนที่ให้ชิม แต่คนผู้นี้หยิบชิ้นใหญ่ไปเลย อย่างน้อย ๆ ก็ต้องหนักถึงหนึ่งใน 3 ชั่งเลยล่ะ
ถ้าหั่นเป็นชิ้น พอให้คนมากมายชิม
เขากลับหยิบเนื้อชิ้นใหญ่ขนาดนั้นไปแต่เพียงผู้เดียว!
“ข้าทำไม? ข้ามาชิมถือว่าเป็นเกียรติของพวกเจ้าแล้ว!” ชายผู้นั้นเอ่ยพลางกัดไปคำหนึ่ง
ความจริงเขาตั้งใจจะโยนเนื้อชิ้นที่กัดทิ้ง แต่เนื่องจากอร่อยเกินไป จึงอดกินอีกสองคำไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วถึงโยนใส่เขียง
น้ำพะโล้กระเด็นเต็มหน้าจางชุนเถา
จางชุนเถาเดือดขึ้นมาทันที “เจ้าทำอะไรน่ะ?”
จางชุนเถาไม่ใช่คนใจเย็นอะไร โต้กลับไ
