ตอนที่ 356 คนงามอยู่หนใด
เนี่ยหย่วนเฉียวมองเถี่ยเสวียนอย่างจริงจัง “หรือว่าไม่ใช่?”
“ใช่ ๆๆ” ‘ก็ท่านเป็นเจ้านายนี่ ท่านบอกว่าใช่ก็ย่อมใช่!’ เถี่ยเสวียนพูดพลางบ่นในใจตัวเองไปพลาง
เขามองเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยสายตาซับซ้อนอย่างสุดแสน สายตานั้นแฝงไว้ซึ่งแววเห็นใจ เจ้านายตัวเองเป็นอะไรไป? ก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆถึงสายตาเสียขึ้นมาล่ะ?
หน้าตาอย่างจางซิ่วเอ๋อน่ะเหรอ คนงาม?
ผมแห้งฟูดั่งฟางข้าว สีผิวหรือก็หมองคล้ำเพราะต้องทำงานหนักและตากแดดมาหลายปี มือคู่นั้นก็ไม่นุ่มนิ่มนวลลื่นเหมือนดั่งมือของบรรดาคุณหนู แถมยังสากอีกด้วย
อืม น่าจะเพราะตบตีกับใครสักคนเมื่อคราวก่อน ถึงยังมีรอยแผลที่หน้าอยู่นิดหน่อย สะเก็ดแผลเริ่มลอก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นสีชมพูประหนึ่งตะขาบ ดูแล้วน่าจะใช้เวลาอีกพักใหญ่ถึงจะหายดี
ไหนจะทรวดทรงองค์เอวอีก
ถึงแม้ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อจะมีอายุสิบห้าปีแล้ว แต่ไม่อาจเทียบกับหญิงสาวในวัยเดียวกันได้เลย ตัวไม่สูงไม่เตี้ยยังไม่ต้องพูดถึง เอาแค่เรื่องที่แบนราบทั้งหน้าทั้งหลัง….ก็ไม่เห็นใกล้เคียงกับคำว่าคนงามตรงไหน?
ไหนจะเรื่องอารมณ์อีก ร้ายกาจที่สุด ไม่มีความอ่อนโยนนุ่มนวลของหญิงสาวเลยสักนิด
จางซิ่วเ
