อ๋อในสายตาเนี่ยหย่วนเฉียวกับจางซิ่วเอ๋อในสายตาเถี่ยเสวียน ถ้าคนไม่รู้มาฟังพวกเขาพูดคงไม่คิดว่าเป็นคนเดียวกัน
เถี่ยเสวียนในตอนนี้คงยังนึกไม่ออกว่ามีประโยคหนึ่งที่เขาว่าไว้ว่า
ความรักทำให้คนตาบอด
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ได้คิดว่าตัวเองมีใจให้จางซิ่วเอ๋อ เขาเพียงแต่นึกคิดจากใจจริงว่าจางซิ่วเอ๋อสวยในแบบของตัวเอง เป็นความสวยใสประหนึ่งเทือกเขาและสายน้ำที่สามารถหลั่งไหลเข้าสู่หัวใจของผู้คน
ในเวลานี้ จางซิ่วเอ๋อ “คนงาม” ได้นอนหลับไปแล้ว
แน่นอนว่านางไม่รู้ว่าตัวเองจะไปอยู่ในฝันของใครอีกคน
รุ่งเช้า จางซิ่วเอ๋อตักหมูพะโล้ขึ้นมาจากหม้อ ตั้งใจจะไปขายหมูพะโล้ต่อ
เมื่อเดินผ่านบ้านตระกูลหลิว จางซิ่วเอ๋อจึงหยุดครู่หนึ่ง และหยิบหมูพะโล้ประมาณครึ่งชั่งที่ตัวเองเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่บ้านแม่เฒ่าหลิว
บ้านของแม่เฒ่าหลิวดูแร้นแค้นและผุพังอย่างยิ่ง จนจางซิ่วเอ๋อแปลกใจนิดหน่อย คิดไม่ถึงว่าบ้านของแม่เฒ่าหลิวจะเป็นแบบนี้
แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับจางซิ่วเอ๋อ
นางยืนอยู่ในลานบ้านโดยไม่ได้เดินเข้าไปในตัวบ้าน และปริปากเรียก “แม่เฒ่าหลิว อยู่บ้านหรือไม่เจ้าคะ?”
แม่เฒ่าหลิวได้ยินเสียงจึงเดินออกมา พริบตา
