ที่นางเห็นจางซิ่วเอ๋อ นางก็มีสีหน้าไม่พอใจ “เจ้ามาบ้านข้าทำไม?”
ถึงแม้นางจะไม่ได้เกลียดแม่ม่ายน้อยนี่เท่าใด แต่แม่ม่ายน้อยนี่ดวงกินสามีนะ ถ้านางมาหาแล้วนำความอัปมงคลมาสู่บ้านตัวเองจะทำอย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อรู้ดีว่าแม่เฒ่าหลิวคิดอะไรอยู่ นางจึงบอกจุดประสงค์ของตัวเองออกมาในบัดดล “นี่คือหมูพะโล้ที่ข้าทำเจ้าค่ะ”
ยังไม่ทันจะพูดจบ แม่เฒ่าหลิวก็กังวลขึ้นมา “ข้าบอกเจ้าเลยนะ ข้าไม่ชอบกินเนื้อ ข้าไม่ซื้อหรอก”
จางซิ่วเอ๋อจึงพูดต่อจากตอนแรก “ครั้งก่อนบอกว่าจะเอามาให้ท่านชิม หากท่านไม่รังเกียจโปรดรับไว้เถอะเจ้าค่ะ”
แม่เฒ่าหลิวได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมา สายตาคู่นั้นจ้องหมูในมือจางซิ่วเอ๋อเขม็ง ก่อนจะร้องเสียงหลง “ว่าอย่างไรนะ? นี่ให้ข้าเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อยื่นหมูให้แม่เฒ่าหลิวและเอ่ยเสียงแผ่ว “ท่านอย่าบอกใครเชียว ข้าเองค้าขายแบบต้นทุนน้อย ได้กำไรไม่มาก จะแจกให้ทุกบ้านคงไม่ได้”
“ก่อนหน้านี้ท่านดีกับข้ามาก ข้าจำได้ตลอด หมูนี่จึงถือว่าตอบแทนท่าน” จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ
แม่เฒ่าหลิวได้ยินดังนั้นก็มีท่าทางเคร่งเครียดขึ้น นางมองซ้ายมองขวา อย่าให้ใครเห็นเข้าเชียว ของแบบนี้เรื่องอะไรต้องให้คนพวกนั้นด้วย?
แม่เฒ่
