ี่กับข้าวตรงนี้ต่างชั้นกับกับข้าวบนโต๊ะข้างนอกมาก แค่ปริมาณข้าวก็ไม่พอให้คนสองคนอิ่ม
จางต้าหูในตอนนี้อดนึกถึงซาลาเปาเนื้อที่จางซิ่วเอ๋อเอามาให้ก่อนหน้านี้ไม่ได้
ใครกันแน่ที่ดีกับเขา ต่อให้เขาไม่อยากยอมรับ ก็รู้ตัวบ้างแล้ว
จางต้าหูและแม่โจวกินไปไม่กี่คำ ของพวกนี้ก็หมด
เมื่อทั้งสองคนเข้ามาในห้อง ก็เห็นจางซานหยาวางตะกร้าใบหนึ่งไว้บนโต๊ะ
แม่โจวเลิกผ้าออกก็เห็นว่าเป็นแผ่นแป้งยัดไส้หลายชิ้น
ข้างนอกถูกทอดจนเป็นสีเหลืองทอง พอแบะออก ข้างในเป็นไส้หมูผสมผักกาดขาว
เมื่อตอนเที่ยงจางซิ่วเอ๋อทำไส้เกี๊ยวเยอะไปหน่อย ตอนกลางคืนจึงทอดเป็นแผ่นแป้ง ในสายตาจางซิ่วเอ๋อ นี่เป็นวิธีที่ไม่ทำให้เสียอาหารไปเปล่า ๆ แต่จางต้าหูกลับตะลึง
นี่แผ่นแป้งทอดเลยนะ เป็นของกินชั้นเยี่ยมที่แพงระยับ จางซิ่วเอ๋อกลับเอามาให้เยอะขนาดนี้
อย่าว่าแต่แผ่นแป้งทอดเลย ต่อให้เป็นแค่แผ่นแป้งขาวธรรมดา พวกเขาก็ไม่มีทางได้กินที่บ้านตระกูลจางหรอก
การทอดแผ่นแป้งเปลืองน้ำมันยิ่งกว่านึ่งซาลาเปาอีก เพราะฉะนั้นต่อให้บ้านไหนนึ่งซาลาเปากินเป็นครั้งคราวบ้าง ก็ไม่ทอดแผ่นแป้งกินกันง่าย ๆ หรอก
จางต้าหูหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นและกัดอย่างทนไม่ไหว
ข้างนอ
