กกรอบนิดหน่อย ส่วนข้างในเป็นไส้หมูสับหอมฉุย
จางซานหยามองไปทางหน้าต่าง นางกลัวว่าจะมีคนได้ยินจึงพูดเสียงเบา “พี่ใหญ่บอกว่าพวกท่านทำงานมาทั้งวัน กลัวว่าพวกท่านกลับมาแล้วจะกินไม่อิ่ม จึงให้ข้าเอาของพวกนี้กลับมา……”
“ครั้งนี้เอามาเยอะ เอามาเผื่อพ่อด้วย” จางซานหยาพูดเสร็จก็ล้วงไข่ออกมาจากกระเป๋าตัวเองอีกสองฟอง
“พี่รองเอาไข่ไก่มาให้พวกท่านอีกสองฟอง ให้พวกท่านเก็บไว้กินพรุ่งนี้เช้า จะได้มีแรงทำงาน” จางซานยาเอ่ยขึ้นอีก
เมื่อครู่นี้พวกเขาโดนแม่เฒ่าจางรังแกมา พอตอนนี้ได้เห็นของพวกนี้ แม่โจวก็ตาแดงขึ้นมาทันที
จางต้าหูกินแผ่นแป้งทอด ตามองไข่ไก่ เขาเองก็ชักรู้สึกละอายใจ
ทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้นเสียงอุดอู้ “เหมยจื่อ เจ้าอย่าร้องไห้เลย หลังจากนี้ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องลำบากแล้ว”
แม่โจวถลึงตาใส่จางต้าหู “ท่านแค่พูดจะมีประโยชน์อะไร? ถ้าท่านมีปัญญาจริง ๆ ก็แยกบ้านเสียเถิด!”
จางต้าหูได้ยินคำว่าแยกบ้านก็ลังเลขึ้นมาอีกครั้ง “เจ้าให้ข้าได้ไตร่ตรองก่อนนะ ให้ข้าไตร่ตรองก่อน”
ใช่แล้ว จางต้าหูในตอนนี้ไม่ได้หนักแน่นเหมือนก่อนแล้วว่าไม่มีทางแยกบ้าน
แต่ละเรื่องแต่ละราวที่เกิดขึ้น ต่อให้เป็นจางต้าหูก็ต้องมีรู้สึกรู้สาบ้า
