ง เขาทรมานใจยิ่งนัก
ก่อนหน้านี้จางต้าหูคิดแต่ว่าแม่เฒ่าจางเป็นคนดี แต่มาตอนนี้เขาเริ่มมีความสับสนในใจแล้ว ทั้งคิดวกวนและลังเล เขาเองก็ต้องพิจารณาแล้วว่าแม่เฒ่าจางดีกับเขาหรือไม่
เขายังต้องกตัญญูอยู่หรือไม่?
เขาในตอนนี้สั่นคลอนแล้ว
จางต้าหูแบบนี้ช่างดูน่ารังเกียจนัก
แต่ถึงอย่างไรก็ดีกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อยแล้ว
แม่โจวไม่บีบคั้นจางต้าหู เพียงแต่เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ต้าหู ข้าไม่สนว่าท่านจะมองมารดาของท่านอย่างไร แต่คนเรามีหัวใจกันทั้งนั้น ซิ่วเอ๋อดีกับพวกเราท่านคงรู้อยู่ใช่ไหม หลังจากนี้ท่านห้ามรวมหัวกับคนอื่นรังแกซิ่วเอ๋อแล้วนะ”
จางต้าหูพูดเสียงแหบแห้ง “ข้ารู้แล้ว”
“ท่านอย่าคิดไปนะว่าซิ่วเอ๋อสมควรต้องกตัญญูเจ้า พวกท่านรังเกียจที่ซิ่วเอ๋อเป็นสตรีมาตลอด เด็กผู้หญิงไม่มีหน้าที่กตัญญูเราหรอกนะ ซิ่วเอ๋อดีกับเรา เราต้องรู้สำนึก” แม่โจวกลัวว่าจางต้าหูจะคิดว่าทุกอย่างนี้เป็นเรื่องสมควร จึงอดเตือนไม่ได้
จางต้าหูพยักหน้าอีก แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ยอมพูดอะไร
เห็นท่าทางแบบนี้ของจางซิ่วเอ๋อแล้ว แม่โจวก็ถอนหายใจและกินแผ่นแป้ง
คนอย่างจางต้าหู พูดแค่ครั้งเดียวไม่ได้ผลอะไรหรอก ต้องค่อยเป็นค่อยไป
แต่ถึงแม่โจวจะคิดแ
