บบนี้ ทว่าก็ยังผิดหวังในตัวจางต้าหูอยู่ดี
จางซานหยาหันไปมองและเอ่ยปาก “พวกท่านเอาแผ่นแป้งออกหน่อย ข้าจะไปคืนตะกร้าให้พี่สาวข้า”
แม่โจวและจางต้าหูพยักหน้า และหยิบแผ่นแป้งออกมา
ส่วนจางซานหยาหยิบตะกร้าเดินออกไปข้างนอก
ขณะนั้นคนตระกูลจางกำลังกินข้าวกันอยู่ พอเห็นจางซานยาออกมา ทุกคนก็มองไปที่ตะกร้าของจางซานยา
จางอวี่หมินแค่นเสียงเย็น “ท่านแม่ เห็นหรือยัง ไม่แน่ว่าพวกเขาแอบกินอะไรกันเองในห้องอีก”
“จางซานหยา ดึกดื่นแบบนี้เจ้าจะไปไหน ไม่ทำงานที่บ้านรึ” จางอวี่หมินพูดเสียงดัง
จางซานหยาทำเป็นไม่ได้ยินและกระโดดโลดเต้นออกไป
จางซานหยาไม่ได้ตั้งใจหยิบตะกร้าออกมายั่วโมโหจางอวี่หมินหรอก นางอยากไปหาจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ
พี่ใหญ่ตกลงกับนางแล้วว่ากลางคืนจะย่างข้าวยาคูกินด้วยกัน
จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้กองหญ้าแห้งไว้ในลานบ้านแล้วจำนวนหนึ่ง
พอเห็นจางซานหยาเข้ามา จางซิ่วเอ๋อก็จุดหญ้าแห้ง
นางโยนรวงข้าวสาลีเขียวลงไปบนนั้นจนหมด
ที่ลานบ้านเกิดสุ้มเสียงดังขนาดนี้ ไม่มีทางที่เนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนจะไม่รู้ตัว
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อที่ใช้กิ่งไม้เขี่ยกองไฟไปมาแล้วอดพูดไม่ได้ “ระวังด้วย อย่าให้ไฟไปโดนเสื
