ไปไว้ที่ไหน!” แม่เฒ่าหลิวกล่าวเย้ย
หัวใจของแม่เฒ่าจางลุกเป็นไฟ เมื่อได้ยินแม่เฒ่าหลิวอย่างเช่นนี้ นางรู้สึกได้ถึงยางอายบนใบหน้าจึงรีบหุบปากด้วยความอับอายทันที
แม่เฒ่าจางเหลือบมองจางต้าหูและแม่โจวอย่างเย็นชาก่อนจะหันหลังจากไป
แต่เมื่อนางจากไป นางก็ไม่ลืมที่จะหยิบข้าวสาลีหนึ่งกำจากด้านข้างไปด้วย
แม่โจวและจางต้าหูเพียงมองอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไร
จางต้าหูลังเลและเดินเข้ามา “เหมยจื่อ เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”
แม่โจวกล่าวคำด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและสิ้นหวัง “ต้าหู เหตุใดท่านจึงไม่ทราบว่าชีวิตของพวกเราช่างน่าเศร้านัก? ซิ่วเอ๋อให้เงินมา เหตุใดท่านแม่จึงต้องอยากได้?”
“มันไม่สำคัญหรอกหากว่านางจะปฏิบัติไม่ดีต่อข้า แต่ท่านเป็นลูกชายของนาง เหตุใดนางจึงยอมให้ท่านขนข้าวสาลีพวกนี้มากกว่าเช่าเกวียน? ปีที่แล้วนางบอกว่าครอบครัวลำบากและไม่มีเงิน ก็ไม่เป็นไร แต่ปีนี้… ไม่ต้องพูดว่าครอบครัวของเรามีเงินหรือไม่ นางเพียงรับทราบว่าจางซิ่วเอ๋อให้เงินมา แต่นางก็ยังไม่เต็มใจจะให้ท่านเช่าเกวียน?” น้ำเสียงของแม่โจวเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและโกรธเคือง
……………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
จะหวังได้ไหมหนอว่าขอให้ต้าหูฉลาดขึ้น เล
