พึมพำ “ข้าได้ยินแล้ว”
“นังแม่โจว เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เอาเงินมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!” แม่เฒ่าจางกล่าวเกรี้ยวกราด
ขณะนี้แม่เฒ่าหลิวได้เดินผ่านมาพอดี นางรู้สึกไม่มีความสุขยิ่งเมื่อได้พบเจอกับแม่เฒ่าจาง อีกทั้งวันนี้นางยังได้รับประโยชน์จากจางซิ่วเอ๋อด้วย เช่นนี้นางย่อมคิดฉีกกระชากใบหน้าของแม่เฒ่าจางอย่างแน่นอน
แม่เฒ่าหลิวกล่าวทันที “ข้าอยากจะรู้เสียจริงว่าแม่เฒ่าจางยังมียางอายบ้างหรือไม่? เหตุใดนางจึงต้องเอาเงินของบุตรสาวให้ท่านด้วย? ท่านมิใช่หรือที่พูดเสมอว่าหลานสาวผู้นั้นเป็นตัวขาดทุน? แล้วอย่างไร? ยังคิดจะเอาเงินของนางอีกหรือ?”
“ทำไมเจ้าจึงได้สอดปากเข้ามาในทุกที่! เจ้าไม่ต้องมายุ่งย่ามเรื่องในครอบครัวข้า!” แม่เฒ่าจางตวาดกลับทันที
“เหอะ ข้าก็ไม่ได้คิดสนใจ แต่ครั้งนี้มันได้กลิ่นฉาวโฉ่หึ่งมา พอรับชมให้ดี กลายเป็นว่ามีเรื่องฉาวโฉ่จริงเสียด้วย! แน่นอนอยู่แล้วว่าข้าต้องพูด!” แม่เฒ่าหลิวกล่าวโต้ตอบอย่างขุ่นเคือง
ใบหน้าของแม่เฒ่าจางซีดเผือดด้วยโทสะ
“หากให้ข้าเตือน หากยังอยากมีใบหน้าอยู่บนบ่า ก็จงหุบปากซะ ไม่อย่างนั้นทุกคนในหมู่บ้านคงได้รับรู้เรื่องนี้ในวันพรุ่ง! ข้าล่ะอยากจะรู้เหลือเกินว่านังเฒ่าอย่างเจ้าจะเอาหน้า
