ไม่ได้ให้เงินเจ้าหรือไร? หากเจ้ามีเงินเช่าเกวียน เจ้าก็ย่อมมีเงินเหลืออยู่! เอามันมาให้ข้าเร็วเข้า!” แม่เฒ่าจางกล่าวคำเย็นชา
แม่โจวปฏิเสธทันที “ไม่มี”
“ทำเช่นนี้ได้อย่างไร! หากเจ้าไม่มี ก็จงไปขอจากจางซิ่วเอ๋อ!” แม่เฒ่าจางรู้สึกไม่พอใจนักเมื่อคิดว่านางต้องเสียเงินเช่ารถให้กับครอบครัวตนเอง
เห็นได้ชัดว่าแม้แต่นางยังไม่สามารถเช่าเกวียนได้ จางต้าหูก็ไม่มีสิทธิ์ทำสิ่งเหล่านี้เช่นเดียวกัน!
แม้ว่านี่จะไม่ใช่เงินของนาง แต่มันก็เป็นเงินของจางซิ่วเอ๋อ แล้วจางซิ่วเอ๋อให้มาแล้ว ในความคิดของนางมันควรจะเป็นเงินของตระกูลจาง เช่นนี้มันจึงเป็นเงินของนางโดยสมบูรณ์
“ท่านแม่ ซิ่วเอ๋อให้เงินมาเพื่อให้ต้าหูจ้างเกวียนลากข้าวสาลี เพื่อประหยัดแรง หากว่าไม่มีเงินนี้ ข้าควรจะทำอย่างไรกับข้าวสาลีในทุ่ง?” แม่โจวถามกลับ
แม่เฒ่าจางตอบอย่างไม่คิด “เจ้ากับต้าหูไม่ได้กินข้าวหรือไร? เจ้าสามารถขนข้าวกลับบ้านได้เสมอในทุก ๆ ปี แล้วทำไมปีนี้จึงไม่ทำเช่นเดิม?”
เมื่อมองจางต้าหู แม่โจวจึงกล่าวอย่างมีความนัย “ต้าหู ได้ยินสิ่งที่แม่ของท่านกล่าวหรือไม่?” ได้ยินสิ่งที่แม่คิดแล้วหรือยัง? นางไม่เคยปฏิบัติกับท่านราวกับเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ!
จางต้าหูกล่าวเสียง
