ท่านกำลังทำสิ่งใด?” จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวอย่างสับสน
แม่โจวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต่อให้รวงข้าวแบบนี้จะนำไปสีเป็นเมล็ดไม่ได้ แต่ก็นำไปย่างไฟได้ รสชาติของมันอร่อยไม่น้อย”
แม่โจวกล่าวด้วยใบหน้าที่คล้ายรำลึกความหลัง
จางซิ่วเอ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “หาข้าเอารวงข้าวสาลีนี้ไปและท่านย่ารู้เข้า… ข้าเกรงว่ามันจะดูไม่ดีนัก?”
จางซิ่วเอ๋อไม่ต้องการรับของจากคนตระกูลจาง
แม่โจวกลอกตาไปมา “ซิ่วเอ๋อเจ้ากล่าวถูกต้อง เราทำงานหนักตลอดปีแต่เหตุใดครอบครัวเราจึงไม่มีข้าวกินอย่างเพียงพออีก? และแน่นอนว่าย่าของเจ้าย่อมไม่คิดขอบคุณ”
“ข้ากับพ่อของเจ้าอยู่ที่นี่และทำงานอย่างหนักเพื่อปลูกมัน ตอนนี้ข้าจะให้ข้าวสาลีแก่ลูกสาวของข้า และจะไม่คิดสนใจคำใคร!” แม่โจวพูดออกมาอย่างดื้อรั้น
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้
ใช่ ที่ดินนี้ไม่ได้ถูกปลูกโดยแม่เฒ่าจาง
จางต้าหูและแม่โจวจ่ายออกน้อยกว่าที่พวกเขาได้รับด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้แม่โจวมีจิตใจที่ต้องการมอบบางอย่างให้กับนาง แล้วเหตุใดนางจึงรับมันไว้ไม่ได้?
นอกจากนี้นางยังประหยัดค่าอาหารให้แม่เฒ่าจางด้วยการส่งอาหารให้กับแม่โจวและจางต้าหู?
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้ารับ “ท่านแม่ เช่นนั้นข้า
