จะฟังคำท่าน”
จางชุนเถาตื่นเต้นเช่นกัน “พี่หญิง จำได้หรือไม่? เราเคยกินรวงข้าวสาลีคั่วครั้งหนึ่งเมื่อยังเด็ก มันอร่อยยิ่ง!”
จางซิ่วเอ๋อจำไม่ได้จริง ๆ
นางทำได้เพียงกล่าวคำอย่างไม่ชัดเจน “นานมากแล้ว ข้าจึงจำไม่ค่อยได้น่ะ”
“อ๊ะ พี่หญิง ไปเอารวงข้าวสาลียาคูมาเพิ่มอีกแล้วค่อยไปคั่วมันที่ลานบ้านกันเถอะ มันอร่อยจริง ๆ!” จางชุนเถากล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย
นางไม่เคยได้กินอะไรดี ๆ เลยในวัยเด็ก
นางไม่เคยได้กินขนมที่เด็ก ๆ ชื่นชอบ
รวงข้าวสาลียาคูคั่วเป็นสิ่งเดียวที่นางเคยกิน และรสชาติของมันเป็นสิ่งที่น่าจดจำที่สุด
เมื่อเห็นว่าจางชุนเถาชื่นชอบมัน จางซิ่วเอ๋อก็ทำงานอย่างหนัก มัดข้าวสาลีแล้วหยิบเอารวงข้าวสาลีสีเขียวออกมา
ระหว่างรอกลับไปทำอาหารเย็น จางซิ่วเอ๋อก็ได้รับรวงข้าวสาลียาคูเต็มตะกร้า
ในขณะนี้ จางต้าหูได้หยุดเกี่ยวข้าวสาลีแล้ว และเขากำลังมัดข้าวสาลีด้วยเชือก เขาตั้งใจจะแบกข้าวสาลีส่วนหนึ่งกลับไปด้วย
เมื่อเห็นเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบเหรียญทองแดงออกจากกระเป๋า นางมอบให้แม่โจว “ท่านแม่ รับนี่เถิด ให้พ่อของข้าเช่าเกวียน”
ไม่ว่าอย่างไร จางซิ่วเอ๋อจะไม่มีวันให้ยืมลาของตนเด็ดขาด
หากล
