าตัวนี้มาอยู่ที่ตระกูลจาง ก็ไม่รู้ว่าตระกูลจางจะทำร้ายมันอย่างไร!
ใบหน้าของแม่โจวขึ้นสีแดงเรื่อ ปกติแล้วนางไม่ต้องการพึ่งพาลูกสาวของตนนัก แต่ในตอนนี้นางไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรดี
มันไม่ใช่เรื่องยากหากทั้งสองช่วยกันขนข้าวสาลีกลับบ้าน
แต่นั่นคือสิ่งที่นางทำในปีที่แล้ว ทว่าตอนนี้นางมีลูกในท้อง และร่างกายของนางไม่ได้ดีดั่งเดิม ดังนั้นนางจึงช่วยอะไรไม่ได้นัก แล้วหากต้องรอพึ่งพาเพียงจางต้าหู นางก็ไม่รู้ว่าจะได้รับมันเมื่อใด
แม่โจวรู้สึกว่าเงินนี้ร้อนเล็กน้อย นางมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าว “ซิ่วเอ๋อ… ข้า…”
“ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ข้าสามารถค้าขายได้แล้ว และมีเงินใช้ไม่ขาดมือ” จางซิ่วเอ๋อกล่าวแทรก
นางไม่ต้องการให้แม่โจวกังวลเกี่ยวกับตน ดังนั้นนางจึงพูดกล่าวออกไปเพื่อให้เรื่องราวง่ายขึ้น
แม่โจวถอนหายใจพร้อมกับดวงตาเริ่มแดงก่ำขึ้นมา
นางรับเหรียญทองแดงพร้อมเดินไปหาจางต้าหู
จางต้าหูชะเง้อมองไปมา “ซิ่วเอ๋อกับชุนเถาไปไหนแล้ว? กลับไปแล้วงั้นหรือ?”
จางต้าหูไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น วันนี้จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถามาช่วยส่งอาหารให้ หัวใจของจางต้าหูก็พลันโอนอ่อนแล้ว ในเวลานี้เขารู้สึกห่วงใยสาวน้อยสองคนนั้นจริง ๆ
แม่โจวยื่
