สามารถลุกมาทำงานได้ ท่านแม่จะยินยอมหรือไม่?” แม่โจวกล่าว
คำพูดเหล่านี้ดังอยู่ในใจของจางต้าหู ทำให้จางต้าหูรู้สึกไม่สบายใจนัก
จางต้าหูกล่าวเสียงแผ่ว “เหมยจื่อ เป็นความผิดของข้าเองที่ทำลูกและเจ้าต้องทุกข์ทรมาน”
ในตอนนี้เองที่จางต้าหูรู้ความผิดของตนแล้ว
แต่เพียงการรับรู้ความผิดแล้วไม่แก้ไขจะมีประโยชน์ใดเล่า?
แม่โจวมองจางต้าหูด้วยสายตาผิดหวัง
แต่ในพริบตา หัวใจของแม่โจวกลับมีความคาดหวังบางอย่างขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยตอนนี้จางต้าหูก็ไม่คิดว่าแม่ของเขาทำถูกต้องอีกต่อไป
“ข้าจะไปเช่าเกวียน ท่านรอที่นี่” แม่โจวกังวลเล็กน้อยว่าหากให้จางต้าหูไปเช่าเกวียนเอง เขาจะถือเหรียญทองแดงนี้วิ่งเข้าไปมอบให้กับตระกูลจาง
จางต้าหูกล่าวเสียงแผ่ว “อย่างนั้นก็ระมัดระวังด้วย”
ในขณะนี้ มีคนไม่มากนักที่ทำงานหนักอยู่ในไร่นา แต่เกวียนวัวบางคันก็ยังว่างอยู่
แม่โจวจึงจ้างเกวียนวัวจากครอบครัวหนึ่ง
…………………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
ฉลาดขึ้นมาหน่อยเถอะต้าหู ไม่อย่างนั้นก็ทำงานหนักเป็นวัวควายต่อไปนะ
ไหหม่า(海馬)
