ตอนที่ 348 โอกาสได้พบ
จางซิ่วเอ๋อพึมพำกับตัวเองว่าหนิงอันเป็นโรคเกี่ยวกับสมองหรือไม่? เหตุใดจึงเข้าใจอะไรยากเย็นนัก?
“อ้อ แล้วหมูพะโล้ของเจ้าขายดีหรือไม่? ยังมีเหลือบ้างไหม?” ตอนนี้เองเถี่ยเสวียนได้โน้มตัวไปข้างหน้าและอดไม่ได้ที่จะถามออกไป
เมื่อเห็นเถี่ยเสวียนทำเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อก็รู้ว่าเถี่ยเสวียนกำลังคิดอะไรอยู่ นางตอบกลับทันที “ไม่มีอะไรเหลือแล้ว”
เถี่ยเสวียนเผยสีหน้าผิดหวัง “ข้ายังอยากกินอยู่นะ!”
“เถี่ยเสวียน ไปสับฟืน” เนี่ยหย่วนเฉียวมองเถี่ยเสวียนที่ยืนออดอ้อนจางซิ่วเอ๋อและกล่าวเสียงเย็น
สีหน้าของเถี่ยเสวียนแข็งทื่อทันที เหตุใดเขาจึงโดนต่อว่าได้ล่ะ?
ข้าทำอะไรลงไป! ข้าก็เพียงพูดกล่าวกับจางซิ่วเอ๋อเพียงคำสองคำ…
แต่ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เขาคิดในใจ และตอนนี้เขาได้เดินออกมาสับฟืนแล้ว
เมื่อถึงตอนเย็น จางซิ่วเอ๋อก็ขอให้จางชุนเถานำอาหารไปส่ง ส่วนตัวนางเดินถือลอบดักปลาขึ้นไปบนภูเขา
นางไม่ได้กินปลามานานแล้ว และรู้สึกอยากจะกินขึ้นมา
กินหมูตลอดช่างน่าเบื่อนัก
เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อเดินหยิบลอบออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เนี่ยหย่วนเฉียวก็หยิบลอบขึ้นมาเช่นกัน
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเริ่มคุ้นเคยกับพฤติก