รรมของเนี่ยหย่วนเฉียวแล้ว
นางไม่คิดจะพูดมาก พูดมากไปก็ไม่อาจแข่งกับเนี่ยหย่วนเฉียวได้ ดังนั้นไม่กล่าวอะไรจะดีกว่า
เมื่อทั้งสองไปถึงแม่น้ำ ก่อนที่จางซิ่วเอ๋อจะถอดรองเท้าและถุงเท้า เนี่ยหย่วนเฉียวก็ดึงขากางเกงขึ้นและลงไปในน้ำเพื่อใช้ลอบจับปลาแล้ว
เขาเรียนรู้วิธีการใช้ลอบมาแล้ว
จางซิ่วเอ๋อมองฉากตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ นางขยับริมฝีปากเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
การเคลื่อนไหวของเนี่ยหย่วนเฉียวเรียบง่ายยิ่ง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ขึ้นมานั่งบนหินขนาดใหญ่แล้วเอนกายลง
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่มีผ้าไว้สำหรับให้เนี่ยหย่วนเฉียวเช็ดเท้า และถึงแม้นางจะมีผ้าเช็ดหน้า แต่นางก็ไม่มีวันยอมให้ผ้าเช็ดหน้าเพื่อให้เขาเช็ดเท้าแน่
ขณะนั้นเอง จางซิ่วเอ๋อนึกถึงคราวก่อนที่เนี่ยหย่วนเฉียวเช็ดเท้าด้วยผ้าคลุม
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของนางพลันร้อนผ่าวขึ้นมา
สายลมพัดพาความเยือกเย็นโชยมา จักจั่นยังคงส่งเสียงระงมไม่ขาดสาย และนกก็ยังโบยบินไปมา พร้อมโฉบลงมาเป็นระยะ
จางซิ่วเอ๋อมองดูดวงดาวที่ลอยเกลื่อนเต็มฟ้าด้วยความผ่อนคลาย
ในขณะนั้นเอง จางซิ่วเอ๋อถึงได้เห็นคนสองคนกำลังเดินเข้ามาใกล้จากระยะไกล
นางตกใจเล็กน้อย เหตุใดจึงมีคนมาที่นี่ในเวลานี้
