นธ์อันดีกับจางซิ่วเอ๋อ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดเกรงกลัวจางซิ่วเอ๋ออีกต่อไป
และสำหรับพวกคนชั่วอย่างหวังกลากเกลื้อนแล้ว ส่วนใหญ่จะกล้ำกลืนและไม่ตอบโต้
ตัวบัดซบเหล่านี้ ก็เหมือนเอ็นติดเนื้อ* กล้ำกลืนแล้วเดี๋ยวก็ลืมไปเอง
*เอ็นติดเนื้อ หมายความถึง ตัดก็ยาก เคี้ยวก็ไม่ได้ ไม่มีอะไรดี*
ในเวลานี้รุ่ยเซียงมีความกล้าหาญมากขึ้น และหวังกลากเกลื้อนก็มีความมั่นใจเช่นกัน
“รุ่ยเซียง?” จางซิ่วเอ๋อไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น
รุ่ยเซียงอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น “ซิ่วเอ๋อ เป็นเจ้าจริง ๆ! บอกแล้ว แม้ว่าระยะไกลข้าก็จำได้ว่าเป็นเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ช่างบังเอิญนัก ข้าไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอเจ้าที่นี่”
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาทำอะไรบนภูเขาในตอนเย็นเช่นนี้?” ดวงตาของรุ่ยเซียงเหลือบเห็นบางสิ่งบางอย่าง นางกำลังมองไปด้านหลังของจางซิ่วเอ๋ออย่างสำรวจ
แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋อจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับลอบดักปลาที่อยู่ในน้ำ
นางตอบกลับทันที “ข้าก็แค่เบื่อ เลยออกมาเดินเล่นน่ะ”
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเหตุผลของนางมันไม่น่าเชื่อถือ แต่นางก็ทำได้เพียงโกหกกลับไปเช่นนี้
แต่รุ่นเซียงไม่ได้ตั้งใจที่จะให้จางซิ่วเอ๋อตอบเช่นนี้ นางจึงถามต่อ “เจ้ามาคนเดียวหรือ
