? ข้าเพียงแค่…”
เมื่อพูดเรื่องนี้ รุ่ยเซียงมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตาที่บอกว่าข้ารู้ทุกสิ่งเกี่ยวกับเจ้า “ซิ่วเอ๋อ ข้าเข้าใจทุกอย่างดี ไม่ต้องกังวลไป ข้าจะไม่บอกใครเกี่ยวกับสิ่งที่ข้าเห็น”
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วแน่น พร้อมคิดว่าคำพูดของรุ่ยเซียงเต็มไปด้วยความคลุมเครือ และในเวลานี้นางเพียงต้องแสร้งทำเป็นโง่เขลา “เจ้าเข้าใจอะไรงั้นหรือ? เหตุใดข้าจึงไม่เข้าใจ?”
ก่อนจะให้รุ่ยเซียงได้พูดต่อ หวังกลากเกลื้อนก็พูดขึ้นมา “เจ้าใช่ซิ่วเอ๋อหรือไม่? ข้าคือพี่ใหญ่หวัง จำได้หรือไม่?”
ครั้งสุดท้ายที่หวังกลากเกลื้อนไปบ้านผีสิง เขาไม่ได้พบกับจางซิ่วเอ๋อ อีกทั้งเขายังเป็นคนหน้าด้านโดยทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับจางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ เขาจึงไม่รู้สึกผิดอะไร
จางซิ่วเอ๋อลอบถ่มน้ำลาย พี่ใหญ่หวัง? พี่ใหญ่หวังบ้านน้องแกสิ!
จางซิ่วเอ๋อตอบกลับเบา ๆ “ข้าจำไม่ได้”
ทันทีที่จางซิ่วเอ๋อกล่าวคำนี้ออก หวังกลากเกลื้อนพลันอับอายพร้อมจับจ้องจางซิ่วเอ๋อด้วยท่าทางที่ผิดแปลกไป
รุ่ยเซียงจึงรีบพูดขึ้น “ไม่สำคัญหรอกหากว่าก่อนหน้านี้เจ้าจะจำไม่ได้ ตอนนี้เจ้าไม่รู้จักเขาแล้วงั้นหรือ? ซิ่วเอ๋อ นี่คือพี่ใหญ่หวัง เขาเป็นคนดี”
จางซิ่วเอ๋อมอ
