กระดากใจ “ท่านอาเมิ่ง ท่านเป็นคนดีเกินจนข้ากังวลว่าท่านจะไม่มีความสุข แต่แทนที่จะกล่าวโทษข้า ท่านกลับมาที่นี่เพื่อปลอบโยนข้า ซึ่งสิ่งนี้ทำให้ข้า… ละอายใจ”
แววตาของท่านหมอเมิ่งเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสงสารเห็นใจ “ข้าจะตำหนิเจ้าได้อย่างไร นี่ไม่ใช่ความผิดเจ้าเลย อีกทั้งข้าก็เป็นบุรุษ ชื่อเสียงเป็นสิ่งไม่มีประโยชน์และมันกลับทำให้เจ้าต้องเจ็บปวด”
จางซิ่วเอ๋อโบกมือไปมาพร้อมกล่าวตอบ “ไม่มีความขมขื่นหรือเจ็บปวดอะไรทั้งนั้นเจ้าค่ะ คนในหมู่บ้านนี้ล้วนนินทาข้ามากมายมาตั้งนานแล้ว ทุกวันคือการอยู่รอดด้วยตนเอง ดื่มน้ำเปรียบดังมัจฉา ตระหนักทราบถึงความอบอุ่นและหนาวเย็น พวกเขากล่าวคำใด ตัวข้าหาได้สะทกสะท้านไม่!”
“ซิ่วเอ๋อ หาก… วันหนึ่งเจ้ากังวลเรื่องข่าวลือพวกนี้ ข้าสามารถช่วยเจ้าได้” หลังจากที่ท่านหมอเมิ่งกล่าวจบ เขาลุกขึ้นพร้อมหยิบของเดินออกไปทันที
จางซิ่วเอ๋อไม่มีโอกาสที่จะกล่าวคำใดตอบกลับ
จางซิ่วเอ๋อรีบลุกขึ้นเพื่อให้ตามทัน อย่างไรนางก็ควรออกไปส่งท่านหมอเมิ่งไม่ใช่หรือ?
แต่นางก้าวออกไปได้เพียงหนึ่งก้าวและหยุดยืนอยู่ตรงนั้น
ดูเหมือนนางจะเข้าใจคำพูดคลุมเครือของท่านหมอเมิ่งว่าหมายถึงอะไร นางเหลือบมอ
