งแผ่นหลังของท่านหมอเมิ่งด้วยใบหน้าซับซ้อน และในที่สุดนางก็ไม่ได้เดินออกไปส่งเขา
ในเวลานี้จางชุนเถาเดินออกมาจากห้อง นางอดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ “พี่หญิง เหตุใดท่านอาเมิ่งจึงกลับเร็วนัก?”
จางซิ่วเอ๋อได้สติกลับมาจึงรีบตอบกลับ “เขามีเรื่องด่วนน่ะ”
“พี่หญิง แล้วท่านอาเมิ่งว่าอย่างไรบ้าง?”
นางเพิ่งเข้าไปเอาของภายในบ้าน เหตุใดท่านหมอเมิ่งจึงรีบจากไปนัก? หากเป็นเมื่อก่อนท่านหมอเมิ่งย่อมอยู่ที่นี่ต่อเพื่อรับประทานมื้อเย็นมิใช่หรือ?
“เจ้าว่าอะไรนะ?” จางซิ่วเอ๋อกล่าวคำอย่างประหม่า แน่นอนว่านางไม่ต้องการบอกกล่าวเรื่องนี้กับผู้อื่น
ไม่ใช่ความผิดปกติของระดูของนาง แต่เป็นเพราะคำพูดที่คลุมเครือครั้งสุดท้ายก่อนที่ท่านหมอเมิ่งจะจากไป
จางชุนเถารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “พี่หญิงใหญ่ เหตุใดท่านจึงดูกังวลนัก? ข้าเพียงอยากถามว่าเขาพูดถึงท่านแม่ของเราหรือไม่? ร่างกายของท่านแม่มีสิ่งใดผิดปกติ?”
จางชุนเถาประหม่าไม่น้อยเมื่อต้องกล่าวคำ
จางซิ่วเอ๋อตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ชุนเถา เจ้าอย่าได้กังวล แม่ของเรายังสบายดี”
จางชุนเถาถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะกล่าวต่อ “ประเสริฐแล้ว”
“ชุนเถา ไปเตรียมอาหารเย็นกันเถอะ” จางซิ่วเอ๋อกล่า
