ว
จางชุนเถายิ้มและตอบกลับ “เจ้าค่ะ! แต่ครั้งนี้ท่านอยากจะชวนพี่หนิงอันและเถี่ยเสวียนหรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อมองเข้าไปที่บ้านของหนิงอันและพูดด้วยแววตาทอประกาย “เช่นนั้นไปเรียกพวกเขากัน”
หนิงอันไม่อยู่ ไว้เขากลับมาค่อยว่ากันอีกครั้ง
จางชุนเถาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นคืนนี้กินหมูทอดผัดต้นกระเทียมกัน”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “ตกลง”
“ข้าพร้อมแล้ว พี่หญิง มาทอดหมูกันเถอะ!” จางชุนเถารู้ว่าทักษะการทำอาหารของนางไม่ดีเท่าจางซิ่วเอ๋อ ดังนั้นนางจึงตระเตรียมสิ่งของเอาไว้และปล่อยให้จางซิ่วเอ๋อเป็นคนทำอาหาร
จางซิ่วเอ๋อย่อมไม่มีความคิดเห็นใด ๆ
จางชุนเถาเดินออกไปแล้ว จางซิ่วเอ๋อมองไปที่ต้นไม้คอเบี้ยวที่มีกิ่งก้านใบเขียวขจี ความเศร้าโศกพลันปรากฏขึ้นในจิตใจ
ท่านหมอเมิ่งไม่ใช่สวี่อวิ๋นซาน
นางสามารถพิสูจน์คำพูดของนางได้ แม้กระทั่งปฏิเสธอวี่อวิ๋นซานอย่างเย็นชาและไร้ปรานี เพราะสวี่อวิ๋นซานหลงรักจางซิ่วเอ๋อคนก่อนหน้านี้
แต่สำหรับนางแล้ว ท่านหมอเมิ่ง…
แม้ความรู้สึกของท่านหมอเมิ่งจะเป็นเพียงความสงสารและกังวล แต่จางซิ่วเอ๋อก็อดไม่ได้ที่จะหวั่นไหว
อย่างน้อยจางซิ่วเอ๋อก็ไม่สามารถปฏิเสธท่านหมอเมิ่งในแบบเดียวกับที่ปฏิเสธสวี่อ
