เอง นี่นางเผยสีหน้าชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ?
“ไม่มีอะไร” จางซิ่วเอ๋อปฏิเสธทันที นางรู้สึกกังวลก็จริง แต่มันก็แค่เรื่องหยุมหยิมเล็กน้อย
นางยังคงหวังว่าคงจะกลับมาสดใสได้ในเร็ววัน อย่างไรแล้วนางก็เป็นเพียงคนธรรมดา และยังมีหลายสิ่งที่นางไม่สามารถตัดสินใจอย่างรวดเร็วได้
“ข้า… เห็นว่าท่านหมอเมิ่งเพิ่งออกไป” เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวอีกครั้ง
“แล้ว?” จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวแปลก ๆ การที่นางกับท่านหมอเมิ่งพบเจอกัน มันเกี่ยวข้องกับตัวเขาด้วยงั้นหรือ?
เนี่ยหย่วนเฉียวมองท่าทางของจางซิ่วเอ๋อ เมื่อเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ผิดปกติอะไร เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขากังวลเล็กน้อยว่าท่านหมอเมิ่งจะรังแกจางซิ่วเอ๋อ
ความจริงเขารู้อยู่แล้วว่าท่านหมอเมิ่งเป็นคนดีและไม่มีวันทำเช่นนั้น แต่… ทันทีที่เขาเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อไม่สดใสเช่นเดิม เขาก็อดคาดเดาไม่ได้ว่าเป็นผู้ใดที่รังแกจางซิ่วเอ๋อ
และในตอนนี้เขาได้พบเจอกับท่านหมอเมิ่ง ดังนั้นเขาจึงถามออกไป
เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวต่อ “ไม่มีอะไรแล้ว”
ทั้งสองพูดคุยกันจบเพียงเท่านี้
………………………………………………………………………………….………………….……
สารจากผู้แปล
ยังไงดีนะ จะลงเรือท่านหมอหรือเรือคุณชายเนี่ยดี
ไหหม
