้ง ไม่รู้ว่ายุ่งอยู่กับอะไรทั้งวัน
จางซิ่วเอ๋อยิ้มและเปิดประตูต้อนรับท่านหมอเมิ่งเข้าไปที่ลานบ้าน
“ข้าจะไปรินน้ำให้ท่านเดี๋ยวนี้” จางซิ่วเอ๋อรีบกล่าวทักทาย
“ไม่ต้องลําบากหรอก ข้าแค่มาดูเจ้าว่าสบายดีหรือไม่ เดี๋ยวก็ไป” ท่านหมอเมิ่งเอ่ยปาก
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ทำให้ท่านต้องกังวลแล้ว”
ขณะที่จางซิ่วเอ๋อกําลังจะเล่าข่าวลือกับท่านหมอเมิ่ง จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องของแม่โจวขึ้นมาได้ จึงพูดขึ้น “อย่าว่าแต่ข้าเลย ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่านจริง ๆ”
ท่านหมอเมิ่งยิ้มพลางมองจางซิ่วเอ๋อ “เจ้าพูดมาเถิด”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ “ข้ารู้สึกว่าท้องแม่ของข้า… ใหญ่ขึ้นนิดหน่อย มีปัญหาอะไรหรือไม่เจ้าคะ?”
ท่านหมอเมิ่งยิ้มอ่อนโยน “ดูตอนนี้คงไม่มีปัญหา แม่เจ้า… อาจจะได้ครรภ์แฝด แต่เพราะตําแหน่งครรภ์ของแม่เจ้ายังไม่เสถียร ข้าจึงไม่แน่ใจ”
“ข้าเคยคาดเดามาก่อน ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ในวันนี้ ข้าได้ตรวจสอบแม่ของเจ้าเป็นพิเศษ และข้าคิดว่ามันเป็นไปได้สูงมาก แต่จะว่าไปแล้ว…อย่าเพิ่งบอกแม่ของเจ้าเลย หากแม่ของเจ้ากังวลเกินไป มันจะไม่ดีสำหรับเด็กคนนี้” หมอเมิ่งกล่าวต่อ
จางซิ่วเอ๋อได้ยินดังนั้นก็เข้าใจว่าท่านหมอเมิ่งได้ตรวจแม่โจวมาก่อน ในใจน
