างจึงรู้สึกอบอุ่น
“ท่านอาเมิ่ง ขอบคุณท่านมากจริง ๆ เจ้าค่ะ” จางซิ่วเอ๋อรีบกล่าวขอบคุณ
นางคิดในใจ หากเป็นลูกแฝดคงจะมีปัญหาอยู่บ้าง นี่เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง เพียงแต่… ในสมัยโบราณนี้การมีลูกแฝดเป็นเรื่องอันตรายมาก
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ในใจของนางก็อดกังวลไม่ได้ คิดว่าตอนนี้อย่าเพิ่งบอกแม่โจวจะดีกว่า
ยิ่งแม่โจวรู้มากเท่าใด ก็ยิ่งคิดมากขึ้นเท่านั้น
“ซิ่วเอ๋อ นั่งลงก่อน ข้าจะตรวจชีพจรให้” ท่านหมอเมิ่งพลันเอ่ยปาก
จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งอย่างสงสัย “ตรวจชีพจรข้า?”
“ตอนที่ข้าไปเยี่ยมแม่ของเจ้า แม่ของเจ้าบอกข้ามาหมดแล้ว” ท่านหมอเมิ่งเอ่ยขึ้นทันที พูดจบเขาก็มองจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตาอ่อนโยน
จางซิ่วเอ๋อจำได้ว่าก่อนหน้านี้นางเคยพูดว่าตนต้องการหาท่านหมอเมิ่งเพื่อดูว่าประจำเดือนไม่มาหรือไม่
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าในเมื่อท่านหมอเมิ่งรู้แล้ว เช่นนั้นนางก็ไม่มีอะไรต้องเสีย
ในยุคปัจจุบันยังมีแพทย์ชายในแผนกสูติศาสตร์และนรีเวชวิทยาด้วยซ้ำ!
ขอเพียงท่านหมอเมิ่งไม่ถือสา นางยิ่งไม่ถือสาอะไร
ท่านหมอเมิ่งวางมือลงบนข้อมือของจางซิ่วเอ๋อ
ผ่านไปครู่หนึ่ง ท่านหมอเมิ่งก็เอ่ยปากถาม “เจ้ามีอาการมือเท้าเย็นและหนาวสั่นหรือไม่?”
จางซิ่วเ
