อ๋อพยักหน้า “มี”
“เช่นนั้นบาดแผลของเจ้า…” พูดถึงตรงนี้ ท่านหมอเมิ่งก็ชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายรู้สึกลําบากใจอยู่บ้าง
จางซิ่วเอ๋อยิ้มแล้วพูด “มันเป็นเรื่องในอดีตแล้ว ท่านอยากถามอะไรก็ถามได้เจ้าค่ะ ข้าจะไม่เสียใจ”
คงเป็นเพราะท่านหมอเมิ่งคิดว่าเมื่อพูดถึงบาดแผลแล้วอาจจะทําให้นางรู้สึกไม่สบายใจกระมัง
ท่านหมอเมิ่งได้ยินดังนั้นก็พูดต่อ “วันที่มีเมฆครึ้มจะรู้สึกคันหรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางต้องชื่นชมเจ้าของร่างเดิมของซิ่วเอ๋อและก็ยอมแพ้กับตัวเองจริง ๆ
คิ้วของท่านหมอเมิ่งย่นยู่เล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อถามเสียงเบา “อาการน่าเป็นห่วงหรือเจ้าคะ?”
ท่านหมอเมิ่งกล่าว “ระดูของเจ้า… ที่ระดูเจ้าไม่มา ก็เพราะร่างกายของเจ้าอ่อนแอและเย็นเกินไป”
เมื่อเอ่ยถึงคําว่า ‘ระดูของสตรี’ หมอเมิ่งก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
จางซิ่วเอ๋อกล่าว “ข้าคิดว่าเป็นเพราะก่อนหน้านี้ไม่ได้กินอาหารดีๆ ดังนั้นต้องชดเชยให้ดีเสียอีก”
“มีเหตุผล แต่การที่เจ้ากินอาหารดีๆ เพียงอย่างเดียวก็ไม่ทำให้อาการดีขึ้นอย่างสมบูรณ์ได้ เจ้าต้องกินยา” ท่านหมอเมิ่งกล่าวต่อ
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า นางไม่ชอบกินยา แต่ถ้าเป็นโรคนี้ ต่อให้ไม่กินก็ต้องกิน
