นางจะต้องรีบรักษาให้เร็วที่สุด
ตอนนี้นางยังไม่เจอคนที่ทําให้ใจของนางหวั่นไหว แต่อีกหน่อยก็คงมี
นอกจากนี้ นางยังชอบเด็กมาก และอยากมีลูกของตัวเองในอนาคต
หากการผัดวันประกันพรุ่งจนกลายเป็นโรคร้ายแรงและไม่สามารถมีบุตรได้ในอนาคต นางคงเสียใจอย่างหาที่สุดไม่ได้!
จางซิ่วเอ๋อไม่คิดว่าการมีลูกเป็นภารกิจจำเป็นของสตรี แต่นางจะรู้สึกว่าลูกคือสิ่งที่เติมเต็มความสุขในชีวิตของนาง หากมีได้ นางก็ยังหวังว่าจะมี
ท่านหมอเมิ่งจึงกล่าวขึ้น “ข้าจะเตรียมยาให้เอง วันหลังข้าจะส่งมาให้เจ้า”
เขาไม่ได้พูดเรื่องใบสั่งยา แต่บอกว่าจะส่งยามาให้ด้วยตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อรีบกล่าว “ขอบคุณมากจริง ๆ เจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าค่ารักษานี้…”
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่ามันหยาบคายเกินไปที่จะกล่าวถึงเรื่องเงิน แต่นางไม่สามารถเอาเปรียบท่านหมอเมิ่งได้
“อย่ากังวลเรื่องนี้เลย” ท่านหมอเมิ่งกล่าวด้วยเสียงต่ำ และทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้นมาอีก “ซิ่วเอ๋อ วันนี้ข้ามาหาเจ้า แท้จริงแล้วมีอีกเรื่องหนึ่ง”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกถึงบางอย่างในใจ “ท่านหมายถึง… เรื่องที่คนข้างนอกนินทาใช่หรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อพูดต่อโดยไม่รอให้ท่านหมอเมิ่งพูดอะไร “ข้ากําลังจะพูดเรื่องนี้ให้ท่านฟังอยู่เช่นกั
