ตอนที่ 344 ให้ชิมเปล่า
ไม่ต่างอะไรจากได้รับมาเปล่า ๆ?
ตอนนี้ตรงกับมื้ออาหารกลางวันของวันนี้พอดี
และนางก็ได้กลิ่นเนื้อโชยมาแต่ไกล กลิ่นหอมเช่นนี้คงรสชาติดีไม่น้อย
แม่เฒ่าซ่งถือเนื้อไว้ในมือ เดิมทีนางต้องการจะเก็บไว้กินในมื้อกลางวัน แต่นางอดไม่ได้ที่จะหั่นมันออกมาชิมสักหน่อย ขณะที่นางใส่มันเข้าปากแล้วลิ้มรส นางก็แทบจะครางออกมาอย่างไม่ได้ศัพท์
นางชิมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลืนลงไป แล้วเอ่ยพึมพำ “ไม่นึกเลยว่าจางซิ่วเอ๋อแม่ม่ายตัวน้อยนี้จะมีฝีมือยอดเยี่ยมเช่นนี้”
นางมองดูเนื้อบนโต๊ะก่อนจะกินอีกหนึ่งคำ แล้วจากนั้นจึงกลั้นใจอย่างหนักเพื่อที่จะไม่กินต่อ
รอจนกระทั่งถึงมื้อเที่ยง เดี๋ยวตาเฒ่าและลูกชายกลับมาแล้วค่อยกินข้าวพร้อมกัน
จางซิ่วเอ๋อยังเดินทางต่อ นางได้รับความสนใจจากผู้คนมากมาย
มีคนสังเกตเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อหยุดพูดคุยกับแม่เฒ่าซ่ง และแม่เฒ่าซ่งซื้อของบางอย่าง ดังนั้นพวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะมาหาแม่เฒ่าซ่งเพื่อสอบถาม
“บนเกวียนลาของจางซิ่วเอ๋อมีสิ่งใด?” แม่เฒ่าหลิวถามขณะยืนอยู่นอกรั้ว นางมองแม่เฒ่าซ่งที่อยู่ในบ้านอย่างไม่วางตา
แม่เฒ่าซ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “เนื้ออย่างไรล่ะ”
“เนื้อ?” แม่เฒ่าหลิวเอ่ยอย่างไม่เ
