ข้าใจ
แม่เฒ่าซ่งพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “นางจะเอาเนื้อไปขายในเมือง ข้าได้กลิ่นแล้วคิดว่ารสชาติดีเลยซื้อมาชิ้นหนึ่ง ไม่ต้องพูดเลย รสชาติมันช่างยอดเยี่ยมนัก”
แม่เฒ่าหลิวมองแม่เฒ่าซ่งอย่างอิจฉา ตระกูลซ่งเพียงแค่อยากกินเนื้อก็สามารถหาซื้อได้ง่ายดาย
นางพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาพร้อมพูดต่อ “เนื้อของแม่ม่ายน้อย ระวังกินแล้วจะต้องพบเจอโชคร้าย!”
แต่แม่เฒ่าซ่งกลับไม่เห็นด้วย หากให้นางซื้อเนื้อ นางย่อมไม่ซื้อแน่ แต่เพราะได้มันมาเปล่า ๆ นางจึงสนใจ
นอกจากนี้จางซิ่วเอ๋อส่งอาหารมาที่บ้านตั้งกี่ครั้งแล้ว? พวกเขาก็รับประทานกันอยู่เสมอ ก็ไม่เห็นจะมีผู้ใดเป็นอะไร?
“บางคนต้องการโชคร้าย แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะทำไม่ได้!” แม่เฒ่าซ่งกล่าวเยาะเย้ยอย่างลับ ๆ
แม่เฒ่าหลิวลอบรำพึงในใจ นางจ้องมองแม่เฒ่าซ่งหลายครั้งพร้อมคิดในใจว่าสามีของแม่เฒ่าซ่งคือผู้ใหญ่บ้านซ่ง เขาจะแบ่งที่ดินใหม่ในฤดูใบไม้ผลิครั้งหน้า นางจึงไม่อาจรุกรานแม่เฒ่าซ่งในเวลานี้ได้ จึงต้องยอมจากไปพร้อมความอับอาย
แม่เฒ่าหลิวอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งแม่เฒ่าซ่งอย่างรุนแรงอยู่ในใจ
อิ๋งเค่อจวีอยู่ไม่ไกลจากทางเข้าเมืองนัก หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อขนฟืนลง นางก็ขับเกวียนลาไปหยิบเตา และขอให้จางชุนเ
