ถาฝากลาให้ทางอิ๋งเค่อจวีเพื่อให้มีใครดูแลมัน
ตัวนางเองก็ตั้งร้านอยู่ไม่ไกลจากทางเข้านัก
ในเวลานี้ มีแผงขายของอยู่เต็มสองข้างทางแล้ว บางร้านก็ขายบะหมี่หยางชุน บางร้านขายเกี๊ยว บางร้านขายซาลาเปา และอื่น ๆ
พวกเขาเห็นจางซิ่วเอ๋อกำลังตั้งร้าน และบางคนก็จับจ้องมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความสงสัย
ข้างร้าน จางซิ่วเอ๋อได้แขวนป้ายผ้าที่มีคำว่า ‘เนื้อพะโล้แม่จาง’ ติดอยู่
มีแผงลอยไม่กี่ร้านที่มีป้ายชื่อเหมือนกับร้านของจางซิ่วเอ๋อ
เพราะบรรดาผู้ที่สามารถกินอาหารที่นี่ได้ ส่วนใหญ่แล้วไม่มีการศึกษา
พวกเขาสามารถกินอะไรก็ได้ที่ตนต้องการ
แต่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่านางต้องมีชื่อร้าน เพื่อที่ว่าเมื่อมีคนพูดถึงเนื้อพะโล้ พวกเขาจะนึกถึงร้านแม่จาง นางไม่ได้คิดชื่อร้านที่ยุ่งยากมากนัก นี่ก็เพื่อให้ทุกคนจดจำได้โดยง่ายขึ้น
อักษรเหล่านี้เขียนด้วยฝีมือของบัณฑิตจ้าว แน่นอนว่ามันไม่ได้สง่างามและแข็งแกร่งดั่งเช่นของเนี่ยหย่วนเฉียว แต่อย่างไรมันก็ให้ความรู้สึกกระจ่างชัด
ท้ายที่สุดแล้วบัณฑิตจ้าวก็เป็นคนที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นบัณฑิต ยากที่จะกล่าวว่าต้องเขียนอักษรอย่างไร
สำหรับจางซิ่วเอ๋อนั้น? นางไม่กล้าที่จะใช้ลายมือไก่เขี่ยเพื่อส
