ร้างความอับอายให้ตัวเองหรอก
จางซิ่วเอ๋อจุดไฟเพื่อให้แน่ใจว่าพะโล้ของนางจะไม่เย็นชืด จากนั้นจึงหยิบตาชั่งที่ซื้อไว้ก่อนหน้าออกมาตั้ง นางมองผู้คนเดินผ่านไปมาแล้วจึงเริ่มตะโกน “ชิมเปล่าไม่คิดเงิน! ชิมเปล่าไม่คิดเงินเจ้าค่ะ!”
จางชุนเถากลับมาถึงพอดีในเวลานี้ นางได้ยินเช่นนั้นดวงตาถึงกับเบิกกว้าง “พี่หญิง! ท่านพูดว่าอะไรนะ? ให้ชิมเปล่าอย่างนั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อตอบอย่างรวดเร็ว “ไม่ต้องกังวล ข้ามีเหตุผลที่ทำเช่นนี้”
แน่นอนว่าจางชุนเถาย่อมไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงต้องแจกจ่ายเนื้อพะโล้นี้ออกไปโดยเปล่าประโยชน์ แต่ในช่วงแรก สิ่งที่นางต้องการไม่ใช่เพียงขายเนื้อเท่านั้น สิ่งที่สำคัญกว่าคือการขายชื่อเสียง
หลังจากที่ทุกคนได้ชิมเนื้อแล้ว บางคนจะเขินอายที่จะกินเปล่าแล้วจึงซื้อมันจริง ๆ และจะมีบางคนที่อดไม่ได้ที่จะซื้อเพราะของสิ่งนี้มันอร่อยเกินไป
ส่วนคนที่เหลือ หากพวกเขาไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร แม้ไม่ซื้อแต่หากได้ชิมแล้วอร่อย ในอนาคตพวกเขาย่อมมีเงินมาซื้อแน่!
นางไม่ได้ต้องการให้คนเหล่านี้กินได้มากเท่าที่ต้องการ นางเพียงให้หนึ่งชิ้นต่อหนึ่งคน!
จำนวนคนสำคัญที่สุด นางสามารถทำให้คนกินเนื้อเหล่านี้ต่อแถวกันจนยาวเหยียดได้ และค
