นที่ผ่านไปผ่านมาก็จะยิ่งสนใจอยากร่วมสนุกด้วย!
จางชุนเถากล่าวคำอย่างเขินอายเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ข้าคงกังวลมากเกินไป พี่หญิงใหญ่ จากนี้ข้าจะเชื่อฟังท่านและทำตามที่ท่านบอกกล่าว”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเอาเขียงขึ้นมาวางบนโต๊ะแล้วหั่นเนื้อเป็นชิ้น ๆ ไม่บางและไม่หนาจนเกินไป แค่หั่นตามขนาดของชิ้นเนื้อที่พวกเรามักใช้ทำอาหาร”
“ไส้หมูพวกนั้นก็เช่นกัน ข้าหยิบมันออกมาและสับไว้เรียบร้อยแล้ว ทุกคนสามารถชิมได้เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น แต่หากพวกเขาซื้อเนื้อเกินครึ่งชั่ง ก็จะสามารถลองชิมคำอื่น ๆ เพิ่มได้!” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
แม้จางชุนเถาจะรู้สึกไม่สบายใจนัก แต่นางก็รู้ตัวว่าต้องเชื่อฟังคำพูดของพี่สาว และนางก็ทำตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัดด้วย
สักครู่หนึ่งจึงมีคนเดินเข้ามาพร้อมถามออกมาอย่างลังเล “ชิมได้จริง ๆ งั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อยกยิ้ม “ท่านป้าไม่ต้องกังวลไป หากท่านไม่มีเงินก็สามารถชิมได้เจ้าค่ะ!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ถ้า… ถ้าอย่างนั้น… ก็… ขอข้าชิมหน่อย” สตรีผู้นั้นมองดูเนื้อบนเขียงก่อนจะกล่าวติดขัดอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
จางชุนเถาเก็บความขุ่นเคืองใจเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “ท่านป้าอยากลองชิมแ
