ก
เมื่อแม่เฒ่าซ่งได้ยินคำกล่าวนั้น นางก็เข้าใจความหมายในทันที นางพอใจยิ่งกับการวางตัวของจางซิ่วเอ๋อ และยังลอบพึงพอใจในความคิดความอ่านของจางซิ่วเอ๋ออย่างลับ ๆ
แม่เฒ่าซ่งคลำกระเป๋าเสื้ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วจากนั้นจึงยัดเหรียญทองแดงใส่มือของจางซิ่วเอ๋อ
“ข้าจ่ายเงินให้เจ้า” แม่เฒ่าซ่งกล่าว
ก็แค่ 1 เหรียญทองแดง ต่อให้ภายหน้ามีคนรู้เข้า ถึงต้องจ่ายเงินก็ยังคุ้ม?
จางซิ่วเอ๋อและแม่เฒ่าซ่งเข้าใจความนัยของกันและกันไปโดยปริยาย ทั้งสองร่วมมือกันอย่างสมบูรณ์แบบ
จางซิ่วเอ๋อกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม “เนื้อของข้าได้มาในราคา 15 เหรียญทองแดงต่อ 1 ชั่ง แต่ข้าจะขายให้ท่านถูก ๆ เพียง 14 เหรียญทองแดงต่อ 1 ชั่ง! ถ้าทำได้ดี ภายหน้าเดี๋ยวข้าให้ดูแลการค้า!”
สิ่งที่จางซิ่วเอ๋อมอบให้แม่เฒ่าซ่งไม่ใช่เนื้อหัวหมู อย่างไรแล้วเนื้อหัวหมูมีไม่มากนัก ในตอนนี้นางจึงไม่อยากแจกออกไปทั่ว
เมื่อแม่เฒ่าซ่งได้ยินเช่นนั้น นางก็เข้าใจได้ว่าจางซิ่วเอ๋อกำลังบอกราคากับนางอยู่ เพื่อป้องกันว่าหากมีใครมาถามไถ่ นางจะได้ตอบได้ถูกต้อง
แต่แม่เฒ่าซ่งอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา “หากเจ้าขาย 1 ชั่งต่อ 14 เหรียญทองแดง ก็คงจะมีคนซื้อ แต่หากเป็น 15 เหรียญทองแดง…”
ด้วยราคาเท่านี้ มันเกื
