เมื่อจางซิ่วเอ๋อกลับถึงบ้าน ก็ลงมือทำความสะอาดบ้านจนลืมปัญหาเหล่านี้ไปชั่วขณะและเข้านอน
วันรุ่งขึ้นจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ทำอะไร นอกจากจดจ่อกับการทำเครื่องเทศของตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อใช้เครื่องเทศปรุงรสเนื้อตุ๋นและหาผ้าฝ้ายสะอาดทําถุงเล็ก ๆ เย็บทั้งหมดลงในนั้นเพื่อทําเป็นถุงเครื่องเทศ
วันถัดมา จางซิ่วเอ๋อจึงไปที่ตลาดอีกครั้ง
ในเวลานี้หม้อเหล็กที่จางซิ่วเอ๋อต้องการได้ถูกตีเสร็จแล้ว จางซิ่วเอ๋อมองอย่างละเอียดและรู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไร นางจ่ายเงินก้อนสุดท้ายและใช้เกวียนลากของสิ่งนี้ไปยังโรงเตี๊ยม
ตอนนี้เสี่ยวเอ้อที่ต้อนรับแขกล้วนไม่มีใครไม่รู้จักจางซิ่วเอ๋อ
เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อมาถึงก็มีคนเข้ามาต้อนรับทันที “แม่นางจาง ท่านมาแล้ว!”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า และก่อนที่จางซิ่วเอ๋อจะบอกให้คนไปหาเถ้าแก่เฉียน ใครบางคนก็ได้เรียกเถ้าแก่เฉียนมาแล้ว
เมื่อเถ้าแก่เฉียนเห็นจางซิ่วเอ๋อ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“แม่นางซิ่วเอ๋อ” เถ้าแก่เฉียนเรียกนางอย่างสนิทสนมมากกว่าเสี่ยวเอ้อ
“เจ้ามาแล้ว รีบเข้ามาเร็ว ข้าจะให้คนเตรียมอาหารให้เจ้า” เถ้าแก่เฉียนกระตือรือร้นมาก
ตอนนี้เครื่องปรุงรสของจางซิ่วเอ๋อได้นำประโยชน์มากมายมาสู่เขา เขาจึงไม่รู้สึก
