ให้ ด้วยอาหารที่ใช้ต้อนรับแขกนั้นอร่อยมาก เรื่องนี้นางยังชื่นชม แต่เนื้อตุ๋นหรืออะไรจำพวกนี้ คนที่โรงเตี๊ยมอาจทำได้ไม่อร่อยเท่าที่นางทำ
เถ้าแก่เฉียนกล่าวอย่างเร่งรีบ “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าอย่าลืมมันล่ะ”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นตอนนี้ข้าจะฝากหม้อนี้ไว้กับท่าน”
เถ้าแก่เฉียนพยักหน้า “ได้สิ”
กล่าวจบเขาก็พูดเสียงดัง “พวกเจ้าสองคน ยังไม่รีบช่วยแม่นางซิ่วเอ๋อย้ายหม้อนี้ไปที่เรือนหลังบ้านพวกเราอีกหรือ? อย่าให้เปียกฝนเชียวล่ะ!”
ก่อนที่เถ้าแก่เฉียนจะกล่าวจบ เสี่ยวเอ้อสองคนก็พุ่งเข้ามา
ตอนนี้กิจการของเถ้าแก่เฉียนกำลังไปได้ดี เขาจ้างเสี่ยวเอ้อมาเพิ่มอีกหลายคน เถ้าแก่เฉียนหาเงินได้มากมาย และก็ไม่ได้ตระหนี่กับคนที่อยู่ด้านล่างมากนัก ตอนนี้นับว่าเป็นภัตตาคารที่มีเงินค่าแรงสูงสุดในเมืองชิงสือแล้ว
พวกเสี่ยวเอ้อทำงานแลกเงิน แน่นอนว่าขาและเท้าก็คล่องแคล่วเช่นกัน
ด้วยวิธีนี้จางซิ่วเอ๋อจึงประหยัดแรงได้อย่างมาก
จางซิ่วเอ๋อพูดคุยยิ้มแย้มกับเถ้าแก่เฉียน และซื้อหม้อเหล็กขนาดใหญ่อีกใบ ซึ่งถือว่าเข้ากับเตาได้อย่างสมบูรณ์
เตาที่สั่งทำพิเศษมีเพียงเตาด้านล่างเท่านั้น แต่ก็ไม่สำคัญ
