จางซิ่วเอ๋อได้ยินดังนั้นก็มองสํารวจจางต้าหู ก่อนหน้านี้ตอนที่จางต้าหูผู้นี้กินเนื้อและขอยืมลา ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องของท่านหมอเมิ่งเลย
พอตอนนี้กินเนื้อไปแล้ว และยืมลาไม่ได้ เขาจึงเริ่มถามเรื่องนี้ขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋ออยากบอกว่านางมองไม่เห็นจางต้าหูอยู่ในใจจริง ๆ
หากไม่ใช่เพราะเจ้าของร่างเดิมเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของจางต้าหู นางเองก็ไม่สามารถทําอันใดได้ นางไม่อยากพูดกับจางต้าหูแม้แต่คําเดียว
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้วและพูดขึ้น “ท่านฟังข่าวลือที่ผู้อื่นพูด แล้วท่านก็เชื่อใช่หรือไม่?”
จางต้าหูพูด “เจ้าเป็นสตรี ถ้าคําพูดเช่นนี้แพร่งพรายออกมาจะแย่แค่ไหนกัน? ข้ามิได้ทําเพื่อเจ้าหรอกหรือ?”
“เมื่อครู่ข้าบอกท่านแล้ว ข้าไม่ต้องการให้ท่านทำดีกับข้า หากท่านมีใจเช่นนี้จริง ๆ เช่นนั้นก็ควรดูแลท่านแม่และลูกในท้องของนางให้มากหน่อย ข้าเป็นสตรีที่แต่งงานแล้ว เช่นนั้นก็ไม่ต้องมารบกวนท่านแล้ว” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเยาะเย้ย
จางต้าหูโกรธจนหน้าแดงขึ้นมาทันที “ซิ่วเอ๋อ ถึงแม้เจ้าจะแต่งงานแล้ว แต่คนในครอบครัวจะไม่สามารถเป็นห่วงเป็นใยเจ้าได้เลยอย่างนั้นหรือ? ไม่เพียงแต่ข้าจะห่วงใยเจ้าเท่านั้น แต่ครอบครัวของเรายังห่วงใยเจ้า! เมื่อคําพูดเหล่
