านี้แพร่ออกไป ทุกคนต่างร้อนใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้!”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยถามอย่างขบขัน “เช่นนั้นท่านก็มาบอกว่านอกจากท่านแม่กับซานหยาแล้ว มีใครอีกที่ห่วงใยข้าจริง ๆ?”
“ท่านย่ากับอาเล็กของเจ้า และลุงสามของเจ้าต่างก็เป็นห่วงเจ้ามาก!” จางต้าหูโพล่งออกมา
จางซิ่วเอ๋อเกือบจะหัวเราะออกมา “ท่านพ่อ ข้าขอถามท่านว่าเหตุใดข้าถึงกลายเป็นแม่ม่าย? แล้วตระกูลเนี่ยเลือกข้า ข้าที่ยินดีจะแต่งงานหรือ? ตามที่ท่านบอก คนเหล่านี้สนใจเกี่ยวกับชื่อเสียงของข้า แล้วก่อนหน้านี้เล่า? ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าข้าจะกลายเป็นแม่ม่าย เหตุใดต้องให้ข้าแต่งงานด้วย?”
“ย่าของเจ้าก็ไม่ได้… ทำเพื่อผลประโยชน์ของเจ้าหรือ? ด้วยหวังว่าเจ้าจะกลายเป็นฮูหยินน้อยในตระกูลใหญ่และทํางานหนักน้อยลง” จางต้าหูกล่าวเสียงอู้อี้
จางซิ่วเอ๋อโกรธมากเมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้
โทสะนี้มิได้เป็นเพียงแค่ของตัวนางเอง แต่ยังเป็นของเจ้าของร่างนี้ด้วย
