แม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะดับสูญไปแล้ว ทว่านางก็ยังมีความทรงจำบางอย่างเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิม เรื่องที่แต่งเข้าตระกูลเนี่ยสําหรับเจ้าร่างของเดิมแล้วมีผลกระทบอย่างมาก เจ้าของร่างเดิมของจางซิ่วเอ๋อจำได้อย่างชัดเจน
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ นางจึงรู้สึกยากที่จะควบคุมโทสะในใจของตัวเอง
“ท่านหมายความว่า ท่านเองก็คิดว่าท่านย่าข้าทําถูกแล้วเช่นนั้นหรือ?” จางซิ่วเอ๋อถามน้ำเสียงเย็นชา แววตาของนางคมกริบ
ทันใดนั้นจางต้าหูก็รู้สึกว่าหัวใจของเขาถูกบีบรัดรุนแรง ตระหนักขึ้นมาได้ว่าตนเองเหมือนจะพูดอะไรผิดไป ดังนั้นจึงพึมพําออกมา “ข้า… ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ซิ่วเอ๋อ เจ้าอย่าโกรธไปเลย…”
ในเวลานี้ในใจของจางต้าหูเข้าใจจางซิ่วเอ๋อแล้วจริง ๆ และคิดว่าที่จางซิ่วเอ๋อปฏิบัติต่อพวกเขาเช่นนี้ นั่นเป็นเพราะนางต้องเป็นม่าย จึงโกรธเคืองอยู่ในใจ
แม้ว่าจางต้าหูจะเข้าใจผิด แต่ในใจของจางต้าหูกลับรู้สึกผิดมากขึ้น
เขาไม่ได้รักลูกสาวของเขาอย่างสมบูรณ์
เขาเป็น ‘คนดี’ ที่โลเลและไม่แน่วแน่
เมื่อเขาเห็นแม่เฒ่าจาง เขารู้สึกว่าตนควรจะกตัญญูและรู้สึกว่าการกระทําบางอย่างของเขาทําให้แม่เฒ่าจางเสียใจ
ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับจางซิ่วเอ๋อ ในใจของเ
