จางซิ่วเอ๋อและแม่โจว
เขาพบว่าทั้งคู่ไม่ได้กล่าวอันใดราวกับว่ายอมจำนน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกโล่งใจ
“ซิ่วเอ๋อ เนื้อนี้ของเจ้าอร่อยจริง ๆ!” จางต้าหูอดชมเชยไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อกล่าว “เมื่อครู่นี้ท่านไม่ได้บอกว่าเป็นการสิ้นเปลืองเงินหรอกหรือ?”
“ไม่ใช่ว่าข้าเป็นห่วงเจ้าหรอกรึ?” จางต้าหูตอบ
จางซิ่วเอ๋อยิ้มอย่างไม่เห็นด้วย ถ้าจางต้าหูเป็นห่วงนาง ซิ่วเอ๋อคนเดิมก็คงจะไม่ตาย
แม้ในเวลานั้นจางต้าหูจะไม่อยู่บ้าน แต่การที่แม่เฒ่าจางกล้าทําแบบนี้กับจางซิ่วเอ๋อ นั่นไม่ได้เกิดจากการเพิกเฉยของจางต้าหูมาเป็นเวลานานหรอกหรือ?
การที่เขานิ่งเงียบก็เท่ากับว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการฆาตกรรม!
แม่โจวมองจางต้าหูแล้วกล่าว “หากท่านอยากกินก็รีบกิน อย่าพูดเรื่องไร้สาระให้มาก!”
เมื่อจางต้าหูได้ยินดังนั้นก็รีบเริ่มกินเนื้อโดยไม่พูดไม่จา ในเวลานี้เขาไม่สนใจอะไรแล้ว ในใจของเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะมีโอกาสได้กินให้เพียงพอ
จางอวี่หมินฟังเรื่องพวกนี้อยู่ข้างนอก หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกเกลียดชัง
ตอนนี้นางอยากจะพุ่งตัวเข้าไปดูว่าคนเหล่านี้กำลังกินอะไรลับหลัง!
นางรู้อยู่แล้วว่าพี่สี่ของนางไม่ใช่คนดีอะไร
