ดูผิวเผินแล้วดูซื่อ ๆ แต่แอบกินของอยู่หลังบ้านเสมอ! มีของดีแบบนี้อยู่ก็ไม่รู้จักเอาออกมาให้นางกิน!
เมื่อฟังเสียงการกินจากในห้อง จางอวี่หมินเองก็อยากกิน นางพยายามควบคุมตัวเองให้ดีที่สุด
นางรู้ดีว่าต่อให้รีบบุกเข้าไป ด้วยเป็นของที่จางซิ่วเอ๋อเสียเงินซื้อมา นางก็ไม่อยากกินแม้แต่คำเดียว!
ฮึ ต้องเอาลาของจางซิ่วเอ๋อมาให้ได้! ถึงเวลาก็ขายเอาเงินมาซื้อเนื้อกิน! หรืออย่างมากก็ฆ่าลาแล้วกินเนื้อมันซะ! จางอวี่หมินคิดอย่างเคียดแค้น
หลังจากรอจนจางต้าหูกินเนื้อชิ้นสุดท้ายลงไปแล้ว จางต้าหูก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้นและคิดถึงรสสัมผัสของมัน
“ท่านแม่ หากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
เมื่อจางต้าหูเห็นจางซิ่วเอ๋อกําลังจะจากไป ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีจุดประสงค์อย่างไร เขาจึงรีบพูดขึ้นมา “ซิ่วเอ๋อ อย่าเพิ่งรีบไป ข้ายังมีเรื่องจะคุยกับเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อกล่าว “คุย?”
หากไม่ใช่เพราะจางต้าหูผู้นี้คือบิดาของนาง นางคงอยากจะพูดสักคําจริง ๆ ว่ามีอะไรก็รีบ ๆ พูดรีบ ๆ ผายลมออกมา!
จางต้าหูรีบกล่าวขึ้นมา “เจ้าไม่ได้ซื้อลาหรอกหรือ? เจ้าให้ข้ายืมลาไว้ใช้งานเถิด”
จางต้าหูคิดว่าตัวเองฉลาดมา
