จางซิ่วเอ๋อมองไปที่จางต้าหู และนางก็นึกสงสัยว่าจางต้าหูผู้นี้เป็นคนโง่หรือคนไร้ยางอายกันแน่…
จางซิ่วเอ๋อจึงถามกลับ “ข้าไม่มีที่ดินก็จริง เมื่อข้าซื้อสัตว์เลี้ยงมา ก็ต้องให้ผู้อื่นใช้หรือ? แม้ว่าลาของข้าจะไม่ได้ใช้งาน ข้าต้องให้คนอื่นยืมหรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อเกลียดน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติของจางต้าหูเสียจริง
จางต้าหูรู้สึกกังวลเล็กน้อย “ข้ามิใช่ใครอื่น แต่เป็นพ่อของเจ้า หากข้าลงไปทำงานในท้องทุ่งโดยไม่มีสัตว์เลี้ยง คนในหมู่บ้านต้องบอกว่าเจ้าอกตัญญู เพื่อตัวเจ้าเอง เจ้าก็ต้องให้ข้ายืมลา”
จางต้าหูค่อนข้างโง่เขลา ไม่รู้ว่าจะกล่าวคำเยินยออย่างไร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกลี้ยกล่อมจางซิ่วเอ๋ออย่างไร ในเวลานี้เขาเกือบจะพูดซ้ำในสิ่งที่คนเหล่านั้นพูด
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ ก็เกือบจะหัวเราะออกมา
“ท่านพ่อ หากท่านคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ดีต่อข้า เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านมาก ข้าไม่ต้องการความดีเช่นนี้ ท่านรีบเก็บความหวังดีของท่านไปเสียเถอะ!” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็นชา
“เจ้าอกตัญญูเกินไปแล้ว หากข่าวนี้แพร่งพรายออกไป จะให้คนอื่นมองเจ้าอย่างไร?” จางต้าหูกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้วขึ้น “ไม่ใช่ว่าท่านก็ค
