ิดว่าข้าอกตัญญูหรอกหรือ?”
จางต้าหูรีบกล่าวทันที “หากเจ้ากตัญญู เช่นนั้นก็ควรให้ข้ายืมลา!”
จางซิ่วเอ๋อถามกลับด้วยใบหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “หากข้าเป็นคนอกตัญญู แล้วท่านเพิ่งกินอะไรไป?”
เมื่อจางต้าหูนึกถึงเนื้อที่เขาเพิ่งกินไป ใบหน้าก็พลันเห่อแดงและรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“ครั้งหน้าถ้าท่านบอกว่าข้าอกตัญญู เช่นนั้นท่านก็อย่ากินของของข้าอีกเลย! และคายอาหารของข้าออกมาด้วย!” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็นชา
จางต้าหูไม่สามารถกดดันจางซิ่วเอ๋อด้วยเรื่องความกตัญญูได้ในตอนนี้
ผู้ใดทำให้เขาเพิ่งทนไม่ได้และกินอาหารของจางซิ่วเอ๋อเข้าไปล่ะ?
“ซิ่วเอ๋อ… เจ้าไม่สามารถให้ข้ายืมลาได้จริง ๆ หรือ?” เมื่อพูดถึงตอนท้าย จางต้าหูก็ทําได้เพียงถามออกไปอย่างหมดแรง
จางซิ่วเอ๋อพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง “ท่านพ่อ หากท่านต้องการยืมลานี้ ข้าก็ไม่สามารถให้ท่านยืมได้ แต่หากเป็นผู้อื่นให้ท่านมายืมลาตัวนี้… ข้าก็ยิ่งให้ไม่สามารถให้ยืมได้”
“เมื่อเวลานั้นมาถึง เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลาของข้า ท่านรับผิดชอบได้หรือไม่?” จางซิ่วเอ๋อถามกลับ
“ข้า…” จางต้าหูอับจนคำพูดไปชั่วขณะ
