“ข้าเองก็ทําเพื่อท่านเช่นกัน ลาของข้าตัวนี้ไม่ได้ราคาถูก คราวนั้นท่านทำจานของข้าแตกแล้วยังไม่ได้ชดใช้เลย ตอนนี้หากท่านทําให้ลาตัวนี้ของข้าเสียหายอีก ข้าจะต้องทําอย่างไรดี?” จางซิ่วเอ๋อเลียนแบบวิธีที่จางต้าหูพูด
เมื่อจางต้าหูคิดถึงเรื่องจานเขาก็รู้สึกกลัดกลุ้มใจอีกครั้ง
จางต้าหูรู้ดีว่าวันนี้เขาไม่สามารถยืมลาได้ และเขาก็อับอายเกินกว่าจะพูดคุยกับจางซิ่วเอ๋อ
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ลากเรื่องมาพัวพันกับเรื่องอื่นที่ตนเองนึกได้ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับท่านหมอเมิ่งกันแน่? เจ้าเป็นแม่ม่ายมานานแค่ไหนแล้ว? เหตุใดถึงไปยั่วยวนผู้คนได้?”
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
คิดจะยืมลาเหรอฝันไปเถอะ กินของดีไปตั้งเยอะทำไมไม่ฉลาดขึ้นเลยน้าต้าหู
ไหหม่า(海馬)
